مەریوان قرەداخی

ماموستا "مه‌ریوان قه‌ره‌داخی"، شاعیرو نووسه‌ری کورد، له رۆژی ۱۵ ڕەشەمەی ساڵی ۱۹۸۲ زایەنیە

 

 

مەریوان قەرەداخی

ماموستا "مه‌ریوان قه‌ره‌داخی"، شاعیرو نووسه‌ری کورد، له رۆژی ۱۵ ڕەشەمەی ساڵی ۱۹۸۲ زایەنی، لە شارە جوانەکەی سلێمانی لە دایک بوو.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
 

(۱)
لەئاسمانی دڵی ئەم شاعیرەدا کڕێوەیە
بەفر ئەبارێت سور سور
هەروەک خوێنی ئەو عاشقانەی
بەوشەی خۆشم ئەوێی ئاگر لە دڵیان هەڵگیرسا...
لە بەیتەکانی شیعری ئەم شاعیرەدا ڕەهێڵەیە
باران دەبارێت بەلێزمە
هەروەک فرمێسکی ئەو عاشقانەی
لەدووری یەکتر ،دەریای ئەسرینیان شەپۆل ئەدا...
پەنجەرەکەت دامەخە بەڕوی ئەو شیعرانەی
لە دوورگەی پڕ برینی عەشقەوە دێن
بەڕووی ئەو -با- یانەی 
لەڕۆژهەڵاتی سنکی شاعیرێکەوە هەڵدەکەن و
کەشتییە چارۆکە دارەکانی حەزی تۆ
بەهێمنی بەدەریای شیعردا گەشت پێدەکەن
دەرگاکەت دامەخە
بەڕووی ئەو نەسیمە سپیانەی
ئەیانەوێت ڕەنگی ڕۆژە ڕەشەکان بگۆڕن
بەڕووی ئەو فانۆسە ڕووناکانەی
خوێنی ڕوونی شاعیرێکە و
لەنیگا سحراویەکانتدا دائەگیرسێن
دەگاکەت دامەخە و
ڕازە نەوتراوەکان بێنە ووتن
بەهێمنی لەسەر لاپەڕەکانی یادەوەری بنوسە
من وەک باران دڵی شاعیرێکم خوساند
من بووم گوڵەکانی خۆم
لەئینجانەی چاوی شاعیرێکدا ڕواند
بڵێ من بووم تۆوی لەزەتم
لەمەزرای دیوانی شاعیرێکدا چاند
لەسەر لاپەڕەکانی یادەوەری بنوسە
شاعیرێک هات لەسەر بەرماڵی ژووان
فێری نوێژی عیشقی کردم
شاعیرێک عات بەهاڵاوی نیگا
بەستەڵەکی غروری هەڵپڕوکاندم
شاعیرێکم ناسی بەلێوی شیعر
شیلەی خومار بوونی پێ هەڵقوراندم

 
(۲)
گوێ نادەم بەوەی گروپێک شەمشەمەکوێرە
نیازی کوشتنی خۆریان هەیە
ئاوڕ لەو گوڵە گەنمە سەوزە نادەمەوە
لە دەمی سن و کوللەی غەمێکی ئەزەلیدایە
بەلای تەرمی مەسیحدا تێدەپەڕم
لەخاچی بێهودەیی دایانگرمە خوارێ
ڕەنگە پێتان سەیربێت هێندە دڵڕەقم...!
خۆم خۆر و گوڵەگەنم و مەسیحم
بەسەر تەرمی خۆمدا، بەتەنها شیوەن دەکەم
تۆش بە لامدا تێپەڕدەبیت
وادەزانی شۆخی دەکەم...

(۳)
ماشێنێک بەخێرای (با) دەڕوات
شەقامەکە چۆڵ بەلورەلور...
بێدەنگی کۆڵانەکە لەباردەبات
بانگەوازی بەقاڵەکە، کاتژمێر حەوتی بەیانی
تائێرە وەزعەکە باشە...

کرێکارەکە سەرگەرمی کارە
بیر لەهاتنی مووچە ناکاتەوە
هەویرشێلەکە بەدیار
گونک و نانی وشک هەڵاتووی سەرمێزەکەوە ڕچیووە
کەس پارەی پێ نی یە، نان سەودابکا...
بەرپرسێک لەخواردنی سەروپێ دەگەڕێتەوە
هەلو هەلو ئاوی مەلەوانگەکەم بۆ گەرم بکەن...!!!

وەک ڕۆژی ڕیفراندۆمەکە
دەرگای فەرمانگەکان کڵۆم کراوە
پێدەچێ هەموو لە پشودابن،
سەرۆک دەزانیت بایکۆتە...!!!
هەتا ئێرەش وەزکە باشە...

میلەت خاوەنی نەوتە، گەل ئازادی دەوێ
بازاڕەکە ئازادە،
پرۆتۆکۆڵ + کاوێژی سەرۆک = خۆڵ کردنە چاوی گەل
بەووتەی ڕاگەیاندن + کاوێژکار وەزعەکە باشە...

وشکە سەرماکەی جەرگ بڕە
لورەی گیرفانی بەتاڵ دەهۆڵی جەنگی نان دەکوتێ
تۆزێکی ماوە بۆ ئاگر،
کەپوی بەڵێنی دەسەڵات ماخۆلانە 
هەتا ئێرەش بەخاترەوە وەزعەکە باشە...

ماشێنەکە نەگەیشت
بەقاڵەکە هەموو میوەکانی ڕزین
نانەواخانەکە داخرا
گرفانی خاڵی، واتا برسیکردنی میلەت
کرێکارەکەش بەدەستی بەتاڵ گەڕایەوە...

سەرۆک تۆ جەرگ سوتانت نەدیووە
منداڵ وتی باوکە برسیمە
کەلەی سەرت پاندەکاتەوە بۆ نان
ووتی باوکە سەرمامە
ماڵی بەرپرسەکان دەسوتێنێ بۆ مشتێ هەتاو

ئیتر وەزعەکە شڕە
بلەی گەرما گەشتە سفر
منداڵەکان برسیانە... سەرۆک!!!

(۴)
لە هەگبەی ڕۆژی کورتی پاییزانی گەڵای فڕیوو
لەسەر باڵی ڕەشەباکەی ئێوارانی سلیمانی..
سەرنج بدە، بەپیتی ناز لێی نوسراوە
منم عاشقی کوچەو کۆڵانی
چەند تامەزرۆ پایزم  کردە بیانوو
ببارێمە نێو ئامێزی خاک و خۆڵی سلیمانی...

(۵)
[مۆسیقا هەناسەی  شاعیرێکی خەمبارە]
هەورێکی دڵشکاوە مۆسیقا
بەکوڵ بۆ شاعیرەکان دەگری
ئەشق کانییەکە لەتریفە وەکو بت مانگی تابان دەپەرستێ
نوسەرەکان لەیەک کاتدا
ژێی مۆسیقا و کانیاوی عەشقن
دەمیان پڕە لە وشە، کە بەشیعر ناوترێ ئەی دەنە دەست مۆزیک
سەریان پڕە لەکێوی غەم و
بەزار دەرنابڕدرێ ئەی دەنە دەست موزیک
مۆسیقاش گۆزەیەکە بەسەرشانی فریشتەیەکەوە
تک تک ئاوازی لێ ئەڕژێتە سەر ئەو زەویەی
مرۆڤ بەئاگری گوناه و تاوان کردویەتی بەسوتماک...

مۆزیک ئاوازی شاعیرێکی خۆکوژە
شمشێری سامورای ڕۆژگار چەقیوەتە نێو دڵی و
لەنێو مێرگوزاری شیعردا بەخاکیان سپارد
ئێستاش وردە نۆتەی غەمگینی
لە نێو گڵکۆ و سەرگۆڕەکەی ماوە...

ئەو شاعیرەی دڵی بەسەر تەنافی ڕزیوی سێرگی ژیانەوە
نەڕۆیشت و لەناکاو بەربویەوە نێو شانۆی غەم
لەسپێدەیەکی زوودا
لە خەونی خۆشبەختی ڕاچڵەکێنراو
بە کەلەپچەکراوی فڕێدرایە
بیابانی کاکی بەکاکی تەنیاییەوە...

مۆسیقا غەمبارە
وەک ئەو نوسەرە خەیاڵییەی
لە زەمەنی مۆمیاکردنی دڵ و
ڕەوانەکردنی ئەشق بۆ مۆزەخانە
بەسەر پشتی پەلکەزێڕینەوە ئەسپی هەتاوی زین ئەکرد
لەچاوتروکاندنێکدا
سروشتی ئەخستە نێو فۆتۆکەیەوە و
چەرچەفی ئەدا بەسەر زامی قوڵی جەستەی هەلاهەلابویداو
نینۆکی تیژی دڵشکان
لە هەموو لایەکەوە کون کونی کردبوو...

ئەو شاعیرە پایزییەی
لەهەسارەیەکی دوورەوە هاتبوو
خورپەی خستە دڵی ئەو زریانە کوێرانەی
گەڵای دارەکانی خۆشبەختی دەوەراند
بیزاری ڕۆ کردە نێو ئەویادەوەریانەوە
کە موچڕکە خۆشەکانی ئەشقیان
بەرەو دۆڵی دابڕان ڕادەماڵی
ئاوازی گەڵایەکی هەڵوەریوی سڕیەوە و
گیانی ڕادەستی خەزان کرد...

مۆسیقا دەفتەرێکی پرتەقاڵی دەستی شاعیرێکە
هەردەم دەگریەو کەس جۆگای فرمێسکەکانی نابینێ
هەردەم ناڵەو هاوارییەتی،
هیچ کەس داد و بێدادی نابیستێ
هەمیشە غەم دەنوسێت و
کەسێک نیە دڵۆپێک شادی پێ ببە خشێ
هەردەم لەسوتاندایەو
کەسێک نایخاتە ژێر بارانی دڵخۆشیەوە
باخچەکان بەوشەی ناسک ئاوپژێن دەکاو
کەس گوڵێکی پێشکەش ناکا
هەردەم ژان و ئازار دەنۆشێ،
حەکیمێک نەبوو دەردی دەرمان بکا
هەمیشە بێدارەو هیچ مەیخانەیەک
تۆسقاڵێ سەرمەستی پێ نەداوە
هەردەم عاشقە،
هیچ مەعشوقێک بێنازییەکەی هەڵنەگرتووە
هەردەم بانگەوازیەتی ،کەس لێی تێناگات جگە لە مۆزیک...

مۆسیقا خەمگینی شاعیرێکە،
کە چاوەکانی رووباری گریانن
ژیان دڵڕەقی زۆر لەگەڵ کردووە و
مردن هەمیشە لەسەر ڕێی وەستاوە
خۆشی هەمیشە خۆی لێ دەشارێتەوە و غەم ئەیخواتەوە
ئەشقیش تەنیا ئازارێکە بۆی،
فیراق هەموو وەرزێک ئەیدوزێتەوە
پێکەنین قوڕگی ئەسوتێنێ و
گریان دەستی لە یەخەی نابێتەوە
شامپانیای بێزاریی دەخواتەوە و
خەوی ناڕەڕەحەتی ئەیباتەوە
دەمی خستۆتە نێو دەمی مەراق و
لێوی بەسوتان فێنک دەبێتەوە...

مۆسیقا هاوڕێیەکی میهرەبانی شاعیرێکی خەمبارە
کە تاریکی شەوەکان لە خوێناویی دیوانێکدا
دەیگەوزێنن و سەرمای تەنهایی لەپێخەفی
شەقامێکی ڕووتەڵەی ئەپێچن،
بایەقوشی مەرگ ڕۆژی هەزار جار لەسەر ڕۆحی ئەخوێنێ و
هەزارەها شیعر بە نەگووتراویی لە دوای بەجێ ئەمێنێ،
مەلەکان لەوەرزی کۆچ بەرەو باکور جێیدەهێڵن و
گێژە ڵووکەی بێهودەیی بەرەو عەدەم ڕایدەپێچێ...

مۆسیقا هاوڕێی شەوان و خەمخۆری ڕۆژانی شاعیرێکە 
کە لەوشکی بیابانی ژیان،
دڵێکی تەڕ تەڕی لەخۆیدا دۆزییەوە
لەماتەمینی وەرینی گەڵاکان،
سەمایەکی نوێی بۆ ژیان داهێنا
لەسکوون و کپیدا،
زایەڵەیەکی جاویدانی بە ئاگا هێنایەوە
لە کۆتایی دێڕە شیعرێکیدا،
سەرەتای ئاوازێکی نەمری ژەنی
لەسەرەتای وشکەڵانیدا
کۆتایی بەبارانێکی هەمیشەی هێنا لەچاوی دولبەرەکەیدا
مۆزیک چ حەشرێکی ئەفسوسە خودا...

(۶)
[دەسەڵات]
ئەگەر تێگەیشتن لەم وتنە هەبێ
بێدەنگی جوانترین وتنە
دونیا نوقمی بێدەنگییە
نوسەرە دەربارەکان ورتەیان لێوە نایێ
مەلا و مورید و مودیرعام
دەروێشەکانی تەریقەتی گەندەڵی زاریان بەستراوە
شەقامەکان هەموویان کپن
کاسەلێس و باڵتەچیەکان
ڕاوێژکارو موستەشارو تەڕاحەکان هەمووکپن
ئەلف تا واوی ئەم نیشتیمانە بێدەنگی دایگرتوون
تۆفانەکانم زمانیان گۆ ناکات
ئەوەی لەم کاتەدا لەناخمدا
بەدەنگی بەرز هاوار دەکات
حاڵی خراپی هەژارەکان و کەمدەرامەتە
ئەوەی وێرانەیە
ژیانی مووچەخۆر و مامۆستایەکی وانەبێژە
گەرچی خۆم پارچەیەکم لەخامۆشی
هەستیشم جانتایەکی شەڵاڵی ڵاڵە
کاتێ دەبینم مرۆڤ
ڕۆبۆتێکی سیستەمی سەرمایەدارییە
ئیتر بێداریەکانم ئاسمان پڕدەکات
لە نائوێدی... نائومێدی...

(۷)
باوەشی هەستت بۆ دەکەمەوە
دەریات بۆ دەکەمە گۆرانی
فانۆسەکان والێدەکەم دەستی ڕووناکی بگرن و
پێکەوە لەبەردەمتدا سەمابکەن
ئاوت بەپەنجەی خەناوی عاتیفە، بۆ دەژەنم
تەنیا بۆ ئەوەی لەمەعبەدی دڵمدا، بۆ هەمیشەی بمێنێتەوە

بە چاوی کاڵی شیعر سوێندت بۆ دەخۆم
بە جێژوانی خوساو لەماچدا
بەپرچی زەردباوی تیشک
بە پێکەنینی گەرمی هەتاو سوێندت بۆدەخۆم
هەمووکات بەسنگی پڕ تاسەوە بتنوسێنم
بەڵێنت پێدەدەم، وەک کۆترە شینکە
گومەزی ڕۆحت جێنەهێڵم و
خۆم لەگڕی عشقت هەڵسوم
پەنجەرەی غەمگینی لەسەر خۆم دابخەم و
پێکەوە دەرگای ئومێد بکەینەوە
تاپیربوونی وجود، تاڕیش چەرمووبوونی زەمەن
لە ناو دڵتا دابگیرسێم و هەرلەوێش ئەکوژێمەوە

پەیمانت پێدەدەم
تاپێنوس لە خوێنم بخواتەوە
تائەسرین میوانی ئەبەدی چاوم بێ
تامەراقەکانم کەڵەگەتتربن و هەتا باڵقبوونی خەونە ساواکانم
لەلای تۆبم و خۆمت تێدا بخوێنمەوە
بەخۆم و سەرە ڕۆییەکانمەوە
بەخۆم و تەنیاییە نارنجیەکانمەوە
بەخۆم و خەمە بۆرەکانمەوە
بەخۆم و خۆزگە چرچەکانمەوە
بەخۆم و ڕوانینە ئاڵۆزەکانمەوە
لەلای تۆبم لەباوەشتا
لە ماڵی بەتریفەی داپۆشراوتا
لە ناخی ڕوونی حەزەکانتا
وەک کەشتی ونبوی دەریای بێ کەنار
لە ئامێزی ڕوانینەکانتدا لە نگەربگرم
هەتا کۆتا تافی تەمەن ئۆقرەبگرم هەر لەلاتبم...

 

گڵاڵه کردنی ئەم بابەتە:
#زانا_کوردستانی
 

مریوان قره داغی

آقای "مریوان قره‌داغی" (به کُردی: مەریوان قەرەداخی)، شاعر و نویسنده‌ی کُرد، زاده‌ی ۱۵ دسامبر ۱۹۸۲ میلادی، در سلیمانیه است.

 

 

مریوان قره‌داغی

آقای "مریوان قره‌داغی" (به کُردی: مەریوان قەرەداخی)، شاعر و نویسنده‌ی کُرد، زاده‌ی ۱۵ دسامبر ۱۹۸۲ میلادی، در سلیمانیه است.
وی کارمند دانشگاه آمریکن سلیمانیه است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

(۱)
گناه من چیست؟!
پروانه، شمع را گم کرده است
دشت از دست دریا دلگیر است
و پنجره، به سر کوچه با اندوه می‌نگرد...

من که می‌خواستم
کوزه‌ی بطلان زندگانی را پر از ترانه بکنم،
گل‌های خسته را در بستر باغ بخوابانم،
آب را قلقلک بدهم
تا که باران به قهقه بیافتد،

من چه گناهی دارم؟!
من که می‌خواستم،
مرگ را از ذهم آفتاب بزدایم،
خیال ماه را لبالب از مهتاب نمایم،
تا مرزهای جنون رفتم
تا برف را راضی کنم
سپیدی خود را بر سیاهی جهان بباراند

من چه گناهی دارم؟!
من که می‌خواستم کالسکه‌ی زندگی را
به سوی خوشبختی حرکت دهم...
ظرف خاطرات را
لبریز از تاریخ امروز،
نهرهای باریک را
به آغوش دریاها راهنما شوم و
شب‌های قهر و جدایی
در رختخواب دو عاشق شیدا را
همچون چمن‌زاری سبز
از باران مهر و محبت
در بهاران بخیسانم.

من می‌خواستم،
دهان گشاد جغد جنگ را ببندم،
و سنگرها را با هزاران گل زیبا و خوشبو بیارایم
و در میدان‌های نبرد به جای تیر و گلوله، شیرینی پخش کنم
تا دیگر هیچ گلی شهید نشود و
هیچ گلابی بر زمینی ریخته نشود.

من چه گناهی دارم؟!
من که می‌خواستم،
هیچ شمعی گرفتار نفرت فوت نگردد
کوزه‌ی هیچ لبی
از  سر چشمه‌ی بوسه خالی برنگردد
سنگ شک و تردید
آیینه‌ی خوشبختی و عشق هیچ کس را نشکنانند
از آسمان قلب هیچ عاشقی
زخم نبارد،
غم نبارد،
مرگ نبارد،
تنهایی نبارد...

(۲)
جغد نفرت
بر جان روشنایی آواز می‌خواند
دستم را زیر چانه‌ام می‌گذارم
به نگهبانی اهریمن بر این خرابه خیره می‌شوم
...
و من در گوشه‌ای دست به کار می‌شوم
و قبدی برای خودم می‌کنم
تو نیز در کنارم نشسته‌ای و
گمان می‌کنی که در حال بازی‌ام.

(۳)
نور از احساساتم، می‌چکد
منی که فقط یک‌بار
آن هم در خیالم،
چشمم به خورشید افتاده است!
اشک از خنده‌هایم می‌چکد،
منی که فقط یک‌بار
آن هم در خیالم،
اندک زمانی،
تو را به آغوش گرفته‌ام...
 

گردآوری و نگارش و ترجمه‌ی اشعار:
#زانا_کوردستانی

سامان ساردویی

آقای "سامان ساردویی"، شاعر کرمانی، زاده‌ی شهرستان جیرفت است.

 

سامان ساردویی

آقای "سامان ساردویی"، شاعر کرمانی، زاده‌ی شهرستان جیرفت است.
شعرهای سامان، مضامینی اجتماعی، تغزلی دارند. زبان شعرش به سمت سادگی تمایل دارد و از ویژگی‌های این اشعار او، تصاویر مخیل و آشنایی‌زدایی‌ست، که شاعر به کرات از آن بهره برده است. استفاده از عناصر زادبومی از دیگر نکات ممیزه‌ اشعار او به شمار می‌آید.
از وی چند کتاب شعر از جمله مجموعه‌های زیر چاپ و منتشر شده است.
- مرگ تنها حقی است که خورده نمی‌شود
- صبح‌های بداخلاق
- برای چکمه‌هایم گِل درست می‌کنم
و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
کاش از آسمان دوچرخه می‌بارید
یا تابلویِ «کودک کار ممنوع»
نمی­‌دانم
چرا رویاهای آدم­‌های بد
همیشه به واقعیت تبدیل می­‌شوند
انگار آنان برای رسیدن به اهداف­شان دعا نمی‌خوانند...
کاش از آسمان، پتو می‌بارید
با رنگ­‌های مختلف
با آغوش­‌های مهربان و مطمئن 
بچه­‌های خیابان از شب می‌ترسند..
نمی­‌دانم
چرا رویاهای آدم­‌های خوب
در زندان می‌پوسند و شکنجه می‌شوند
و کسی برای مرگ خوبی­‌ها اشک نمی‌ریزد.

(۲)
امروز
از رویِ دیوار یک باغ
درختی را فراری دادم
خشک شد!

(۳)
حتا یک بشر اگر بماند
با خودش می‌جنگد
جنگ
از رگ گردن به ما نزدیک‌تر...

(۴)
در کاری که به من مربوط نبود
دخالت کردم
دوستت داشتم!

(۵)
خسته بود
موشک دور بُرد
آمد سر شیرهایِ آبِ مدرسه نشست
آسمان
پُر از دست و پا شد.

(۶)
کفشی نو می‌شوم
می‌روم
محله‌ای فقیرنشین
تا کودکی مرا
بغل کند و
پا برهنه بدود 
و اشک شوق بریزد.

(۷)
و گفتی
ابراز علاقه نکن
از دوست داشته شدن
تنها نفرت برایم مانده
و گفتی
آواز مِهر را
در گوشم زمزمه نکن!
حس‌هایِ سرکوب شده‌ام
خون می‌شوند!

و من
دست از سکوتم کشیدم
باران کلمه غرق‌ات کرد
و فریادِ
کمک
کمک
جایش را
به حرف نزن
حرف نزن
داد!

و من
چون ماهی‌ای در رودخانه‌ای زلال
طعمه‌ی نفرت‌ات شدم!
و من
و من
با من‌هایی که دوست‌شان ندارم
تنها مانده‌ام!

(۸)
و تو با دوست داشتنِ
مَن‌هایت رفتی
به لایه‌هایِ توهمِ خودبینی

چه رفتارِ روان‌گریزی‌ست
صداقت و توجه
چه خاکِ نفرت پرورده‌ای‌ست /خواست

ما محکومِ کدام گریزم
که از شنیدن شیدایی
دندانِ بُرنده‌یِ هراس
برنده‌ای‌ست بر شوقِ جان!

 
گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://shahrgon.com
و...

ایرج امیرنظامی

استاد "ایرج امیرنظامی"، فرزند "غلامرضا"، شاعر، نوازنده، آهنگ‌ساز، ترانه‌سرا و مدرس موسیقی، لرستانی، زاده‌ی ۲۰ فروردین ماه ۱۳۲۵ خورشیدی، در محله‌ی باغ‌میری بروجرد است. 

 

ایرج امیرنظامی

استاد "ایرج امیرنظامی"، فرزند "غلامرضا"، شاعر، نوازنده، آهنگ‌ساز، ترانه‌سرا و مدرس موسیقی، لرستانی، زاده‌ی ۲۰ فروردین ماه ۱۳۲۵ خورشیدی، در محله‌ی باغ‌میری بروجرد است. 
وی تحصیلات ابتدائی را در دبستان فردوسی و نوبنیاد و متوسطه  را در دبیرستان پهلوی بروجرد به اتمام رساند، و از سن ۱۵ سالگی، آموزش ویلون را نزد مرحوم "محمد فخر طباطبائی" آغاز نمود و سپس به محضر استاد "احمد اسکوئی" راه یافت.
ایشان برای انجام خدمت سربازی به عنوان سپاهی دانش به خراسان رفت و پس از پایان خدمت سربازی در سال ۱۳۴۷ خورشیدی، وارد دانشکده‌ی ادبیات و علوم انسانی مشهد شد.
در مشهد از اساتیدی همچون دکتر "لطف‌الله مفخم"، استاد "ظهیرالدینی" و "علی‌اصغر کوثری"، موسیقی  ملی و ردیف‌ها را آموخت.
در سال ۱۳۵۰ خورشیدی، شعر و آهنگ "گل مریم"، را ساخت و با مساعدت "منوچهر نوذری" و "شاهرخ نادری"، نوایش در سراسر کشور پخش شد و کمپانی فلیپس برای تهیه آن قراردادی منعقد نمود.
پس از افتتاح رادیو و تلویزیون خراسان در سال ۱۳۵۳ خورشیدی، به سرپرستی ارکستر رادیو و تلویزیون مشهد منصوب گردید.
از ساخته‌های ایشان پیش از انقلاب می‌توان از گل  مریم - قصه بیهودگی - اشک و خاطرات نام برد.
پس از انقلاب برخی از ساخته‌های ایشان عبارت است از: با من بخوان / سوگ / یاران / پیروزی / لاله‌های سرفراز و غمگنامه در سوگ استادش دکتر علی شریعتی و به یاد دوست در رثای حضرت علی(ع) / گنبد طلا و آهنگ زیبای باران و... اجرا کرده است.
وی  کتاب زندگینامه‌ی خود را بنام "آن روزهای خاکستری" را به رشته‌ی تحریر در آورده و دو کتاب  دیگر از ایشان با عناوین "سپیده دم" و "مریم سپید"، چاپ و منتشر شده است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[گل مریم]
مریم چرا با ناز و با افسون و لبخندی
به جانم شعله افکندی،
مرا دیوانه کردی
امشب که بارانِ غم از هر دیده می‌بارد
دلم در سینه می‌نالد،
مرا دیوانه کردی،
مرا دیوانه کردی

رفتی مرا تنها، به دستِ غم رها کردی
به جانِ من خطا کردی،
مرا دیگر نخواهی
پیدا شدی با غمزه در جامِ شرابِ من
از این حالِ خرابِ من،
بگو دیگر چه خواهی،
بگو دیگر چه خواهی

اشکی که ریزد ز دیده‌ی من،
آهی که خیزد ز سینه‌ی من،
رنگِ تمنا ندارد
تو آن گلِ مریم سپیدی،
بی‌تو دلم شوری و امیدی دیگر به دنیا ندارد
دیگر به دنیا ندارد،
دیگر به دنیا ندارد

هم چون نسیم از برم بگذر،
یک لحظه در دیده‌ام بنگر
شاید نشانی ز عشق و وفا،
بینم به چشم تو بارِ دگر

اشکی که ریزد ز دیده‌ی من،
آهی که خیزد ز سینه‌ی من،
رنگِ تمنا ندارد
تو آن گلِ مریمِ سپیدی،
بی‌تو دلم شوری و امیدی دیگر به دنیا ندارد
دیگر به دنیا ندارد،
دیگر به دنیا ندارد.

(۲)
[مسافر آدینه]
جمعه‌ها را می‌نشینم منتظر شاید بیایی
لحظه‌ها را می‌شمارم یک نظر شاید بیایی
ای پریشان طره گیسو تا به‌کی ما را به هجران می‌گذاری
غنچه نرگس خدا را تا به‌کی ما را به حرمان می‌گذاری
مادرم آیینه‌ها نام تو را تفسیر می‌کرد
آن شهید شاهدم اسم تو را تکبیر می‌کرد
کاروان رفت و گروهی عاشقان در خواب رفتند؟

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
www.lali.farhang.gov.ir
www.shahraranews.ir
@Entesharatmehrsafa
@iraj_amirnezami
@ahmad.moatari
و...

به‌هار

بەهار دێت و گوڵیش دەڕوێن لە دەشتێ
دەخەمڵێنێ گوڵی جوانیش لەهەر شتێ
گوڵێکم بوو لەمێژە نادیارە
پەری شێوە، وەکوو حۆری بەهەشتێ

 

#زەکەریا_تەها_شنۆ

محمد آشور

استاد “محمد آشور”، شاعر و روزنامه‌نگار البرزی، زاده‌ی ۱۲ آبان ماه ۱۳۵۱ خورشیدی، در کرج است.

 

محمد آشور

استاد “محمد آشور”، شاعر و روزنامه‌نگار البرزی، زاده‌ی ۱۲ آبان ماه ۱۳۵۱ خورشیدی، در کرج است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ فعالیت‌های ادبی و هنری:
- عضو پیوسته‌ی انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران
- همکاری با ماهنامه­‌ی «معیار»
- عضویت در تحریریه‌ و سرویس ادبی ماهنامه‌ی «نامه» طی سال­‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵
- دبیر بخش شعر سایت «خرابات»
- دبیر بخش ایران سایت بین‌المللی «ماه و هور»
- عضو شورای سردبیری ماهنامه‌ی «آناهید»
- مسئول صفحات شعر ماهنامه‌ی «انشا و نویسندگی»
- دبیر بخش شعر و ادبیات ماهنامه­‌ی «قلمیاران»
- دبیر بخش شعر سایت ادبی «پیاده‌رو»
و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ کتاب‌شناسی:
از وی مجموعه‌های شعر مختلفی از جمله موارد زیر منتشر‌ شده است: 
- این همه رد پای تو تا کجاست که می‌رود، نشر شولا، ۱۳۸۰
- خیس حرف‌های دوباره‌ام، انتشارات داستان‌سرا، ۱۳۸۲
- من اینم از خودم –درست شنیدی! -، انتشارات داستان‌سرا، ۱۳۸۲
- یک سیب در سه دیس، انتشارات داستان‌سرا، ۱۳۸۷
- نت‌ها به ریل، انتشارات داستان‌سرا، ۱۳۹۲
- من قصد کرده‌ام که می‌آیی… شایدتر از همیشه، نشر شانی، ۱۳۹۴
- حجمی شبیه تو
و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
قرار ندارد
پهلو نمی‌‌گیرد
دزد دریازده بر عرشه می‌غلتد
دل پیچیده از تلاطم را در دریا خالی...
و تا با کشتی سبک شود
مرواریدهای غلتان را به آب می‌ریزد
(کسی نمی‌شنود!)
از خمره‌ها و سکه‌ها اما عبور نمی‌کند
اسکله پیدا نیست
پیدا نیست فار
(نمی‌نوشد!)
پیدا نیست ستاره‌ قطبی
ستاره‌ دریایی اما جایی را روشن نمی‌کند!
و سرنوشت جایی میان امواج پس می‌رود
پیش می‌آید!

(۲)
این غمگینم مى کند، این؛
که این ایستاده کنار خیابان را هیچ عاقلى سوار ﻧمی‌کند ببرد جنگل... حتا ببرد سوار قایق کند ببرد دریا میانِ آن بکارد و برگردد!
من اما روزى چند بار و ﺑﻴﺶتر غمگینم و لرزان از کنار ِاین دو کُنار و بید که می‌گذرم و می‌بینم که این دو منتظر ایستاده کنار خیابان را هیچ عاقلی سوار نمی‌کند... حتا من!
پیاده می‌گذرم و می‌گویم ببخشید! من دیوانه هستم، درست... اما غمگینم!
غمگینم از شما که می‌بینم هیچ... حتا دیواﻧﻪاى که منم حتا...
و جز سکوت هیچ حرفى براﻳﺘﺎﻥ ﻧﺪاﺭﻡ!
و به یادم می‌آورم که دو غم با هم تصادم اگر کنند جرﻗﻪهایش دامن درخت را می‌گیرد اول وُ دوم هم تردامنى که منم دریا هم که بود آتش به دامنش افتاد بار قبل!
این را از روزهاى درخت بودنم به یاد می‌آورم ﻛﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩﻡ!
اﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎى ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ مىﺁﻭﺭﻡ ﭼﻴﺰﻫﺎیى
و شاید براى همین هم دلم براى این دو ایستاده می‌سوزد ﻓﻘﻄ و نمی‌اﻳﺴﺖ...!

(۳)
ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ!
اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ!
اﮔﺮ ﺳﺎﻕﻫﺎى ﺗﻮ ﺭا «ﻣﻦ» ﺩاﺷﺘﻢ
ﮔﺮﺩﻥِ ﺗﻮ ﺭا اﮔﺮ
و اﮔﺮ ﭼﺸﻢﻫﺎﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﻻیى ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﻻى اﺑﺮﻫﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎیى
و ﺣﺮﻑﻫﺎیى ﺑﺮاى ﮔﻔﺘﻦ با پریان ﺑﻮﺩ!
اﻧﮕﺸﺖﻫﺎى ﺗﻮ ﺭا اﮔﺮ...
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻣﺶ ﺣﺎﻻ ﺑﺮ...
و ﻭلى ﺗﻮ
اﻳﻦ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎى ﻣﻦ اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻫﺎ
ﺯﻳﺮ چترهای ﺩاﻣﻦﻫﺎ
و ﺑﺮ ﮔﻞوﻻى
ﺣﻖ ﺭا ﺑﺮﺩاﺭ و کمى ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﺭا ﺩﻳﺪﻩ!
ﺩﻳﺪﻩ که گوییده!
ﺳﺎﻕﻫﺎى ﺗﻮ ﺭا اﮔﺮ... ﭼﻪ ﺑﻮﺩم؟
ﮔﺮﺩﻥ ﺗﻮ ﺭا اﮔﺮ... ﭼﻪ؟
و «ﭼﻪ» اﮔﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﭼﺸﻢﻫﺎﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﻻیى ﺗﻮ ﺑﻮﺩ
و ﺯﻳﺮ ِﭼﺘﺮﻫﺎ و ﺩاﻣﻦﻫﺎ
ﻣﻴﺎﻥِ ﻛﺮﻡﻫﺎی ﺩﺭ ﭼﺎﻟﻪ ﭼﻪ مىﻛﺮﺩ؟!
ﭼﺸﻢﻫﺎى ﻣﻦ ﭼﻪﻛﻨﺪ ﺟﺰ ﭼﻜﻪ ﺩﺭ اﻳﻦ ﮔﻞﻭﻻى؟
و ﺗﻤﺎﺷﺎى اﻳﻦﻫﺎ
یا برگشتن به ﭘﻠک وُ لاکِ خودش
و اﺯ ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﮔﻔﺘﻦ وُ
ﮔﻔﺘﻦ ﻛﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ
اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻢ...!

(۴)
کوچ از خانه به کوچه
کوچ از سقف به آسمان
از کوچکیِ چتر  به چک‌چکِ باران
 (به “هرچه که باداباد”)

و بعد
کوچیدن
     از چشم‌های اَبرآبی‌ش.
چیدنِ مُشتی باد برای مبادا
زمانی که آنی از ذهن بگذرد:
“این چند برگ را هم از من بریزان باد!… پاییز!… شدّتِ تگرگ بر پیشانیِ شیشه وُ شبنم!”

و بعد از پس
     کوچ‌های در اعماق: 
کوچ از نام…
کوچ از شعر… کوچ از هر…
کوچ از یاد وُ خاطرِ خواهر
تبعیدِ خود به بعید
سُکنای در سکوت
غواصِ امواجِ خود بودن
شهودِ خالی شدن
و درکِ این که
       در از دست دادن هم لذتی‌ست
چشیدنِ زهرقندِ رهایی 
      از آن‌چه دوستش داری
قابیلِ هابیلِ خود شدن
که من “من‌اَم‌اَت”

و پیش از “کوچ به کوچه”
     فراموشی
درکِ کودکیِ خدا در دَم…
و غم
      که پرتویی از اندوهِ اعظم است
            تابیده با لبخند خدا به من!
 

(۵)
هر هفته هفت بار
و هر بار تو را در طیفی از رنگین‌کمان دیده‌ام
تو را هفت بار 
و هر بار در نُتی شنیده‌ام

زیر این هفت گنبد
هر بارت گم کرده‌ام
در خم کوچه‌ای
در شهری از شهرهای عشق
و بازت یافته‌ام
در آسمانی بالاتر

بالاتر از هفت آسمان 
آسمانی سیاه بود
و روز هشتم هفته بود
نتی ناشناخته زمان را می‌کشت
و سیاهی را به رنگ عسل می‌کرد
نتی از صدای تو 
کهکشان مرا می‌ساخت

هفت رنگِ چشم تو یک‌جا
دهان مرا بلعید
من در تو گم شدم
و پیداتر از این نمی‌شد شد

(۶)
بچه‌دان به عاریه دادن
جنین جن‌ در زِهدانِ مستوره وُ
        به چلّه نشستن در خرچال‌های نمور
مور از زِهار گرفتن
شپش شکستنِ در خرقه وُ 
                    خارِشاندنِ از پشم 
به بستر خار خفتن
(“طور”ی شدن؛
شمایلِ ظلمت!)
فی‌الجمله… درویشیدن وُ پریشیدن 
موییدن به زار وُ ریشیدن به نزاری!
                نظّارگی فقط!
و در نظاره، دیدنِ مکتوم
هابط به بطنِ هاویه
زیستن در عوالمِ اَسفل
هم‌پشت و هم‌نخاع…
               هم‌کمر با قطارِ اجنّه
عور… هم‌گورِ باکره خسبیدن
      و تن به نعشِ جمالِ نابالغ مالیدن
وِردیدن به مهره‌ی مار و عورتِ کفتار
فعلیدن!… (به فعل رساندنِ فاعل در مکتوب!)
کاتبانِ حروفِ معوّج
         اورادیانِ هاروت… ماروت
و در فرجام… کاسه‌لیسیِ ابلیس
تلبیس در لباس زهد وُ 
تاجِ فقر وُ تختِ ریاضت!

(۷)
انگشت قضاوت در سوراخِ زخم کردن
تازه‌ کردنِ جرح
خونِ مُرده را به‌یاد خود آوردن
و بردن بار تن با جان
زنده کردنِ مرگ وُ
کشتنِ دوباره‌ی خود هربار
(ها وُ قا بیلِ خود بودن
و بیلِ خود بودن
و کلاغِ خود 
و خدا و خوشه‌ی گندم)
-آن‌روز بود!-

-امروز بود!-
قضاوتِ من کردن
قصاصِ هرباره به جرمِ “نکردن”!
(گاهی که “کردن” است 
مثل “سکوت” 
که نافعل است 
و فعل است به‌وقت سیاست)

در آینه گریستن
و قه‌قهِ در پژواک
افتادن قطره‌ی جیوه از چشم
سقوط به صفر مطلقِ کِلوین
این:

آن‌روز بود -چندمِ خردادِ هشتادوچند-
و امروز باز
احضارِ دریای سرخ
از جغرافیا به تاریخ:
چندمِ خردادِ هشتادوچند!
و هم‌زمان… چندم آبان!

 
(۸)
من برای تو طور دیگری دل‌تنگم
دیر نیست از من وقت‌هایی
که شانه‌های توانایی داشتم
و می‌توانستم
در آن غروب‌های خونین‌تری را تاب بیاورم
غم‌های قابلِ گفتن
               بی‌که زنگوله‌ای در باد در صدایم بلرزد
نگفتنِ اندوه‌های قابل گفتن
حتا با چشم‌ها؛
در سکوت، زیرِ سه تابوت رفتن
                                در یک روز
و نگفتنِ این‌ با کس
             که دو خواهرم بودند
                                و یک برادرشان
حالا ولی دلم شیشه‌‌ای کاغذی‌ست
به تلنگری از واژه‌ای پرت
                   شکسته و پاره‌ست!
چشم‌هایم را ببین چه کرده‌ای با من!
منی که زمانی
         تنها اویی را دوست می‌داشتم
                                       که دوستم داشت
حال با کدام رو بگویم
     که جهان از هر سو تنگ گرفته وُ من
         اما در این میان
              تنها دل‌تنگ کسی هستم
                   که فقط خاطره‌اش گرم است!
[وقتی که برادرانم گرسنه وُ صاعقه‌اند
که خواهران من گرسنه وُ رعدند
که مادران گرسنه وُ ابرند
که پدران گرسنه وُ شرمند
که شهر طوفانِ آتش است
که قلاده از گزمه گشوده‌اند
که کفتاران کف بر دهانِ هار دارند
که گلّه‌ی گلوله‌ بی‌چوپان…
که خونِ خیابان “شعر” است
وُ نان از دهانِ وامانده جامانده
دلتنگی، برای او که از تو عبوری سرد کرده
از کجای قصه می‌آید؟!
ای “این شعر” در من بمیر!]
عَشَقه در مشت می‌فشرم
گزنه در مشت
دست‌هایم را ببین چه کرده‌ام با من!

(۹)
نیمی از من خواهرِ من است
حرف که می‌زند صدای زیرِ مرا دارد
سکوت که می‌کند
هم باز.

پیراهنِ خونینِ نیمه‌ی روح‌ام را
فرض می‌کنم از دهانِ گرگ درآورده!
به بوی کنعان آغشته‌اش کرده
تا دو دیده‌ی بینا شوم

فرض می‌کنم خواهرِ من است
تا تاریکیِ چاه‌ام را تاب بیاورم
با نوری که از صدای‌اش فرض می‌کنم که می‌تابد
مثلِ ماه که با آوازِ سیرسیرک‌ها…

(تا بی‌تابِ بوی تو باشم فرض می‌کنم که نافه‌ی آهو داری
نیمه‌ی دیگری که بوی ماده‌گیِ مرا می‌دهد

بوی نرینه‌گیِ پلنگی خسته اما هست
هم‌زوزه‌گی با گرگ‌های ماه‌مست)

خواهراندن 
برادریدن
و دریدنِ یک زیرپیرهن
تا دیدنِ دو شقه‌ی یک روح‌
نیمی ماه و بر آسمان فرضن
نیمی صدای افتادن
به زوزه‌ی گرگی در چاه.
  
            
(۱۰)
با تو مختلف‌اَم! 
مِثلی از درخت
مِثلی از پرنده‌ بودی
از ریشه‌ی درخت سه‌حرف آخرِ رخت از تنِ تو برگ بود که می‌ریخت
و بعد
از تنِ پرنده، پَر بر تنه‌ی تو جوانه‌ی سبز؛ برگِ زبانِ گنجشک بود

من تَشباد بودم وُ سوزان
و جز کویر
هیچ، تابِ آفتابِ جگرسوز را نداشت

(از بادگیرها گریخته
همواره بی‌وطن
-در خارها دویدن وُ شن‌ دیدن
عقوبت من باد!-)

مِثلی از تو جیکاجیک اگر بر مِثلِ دیگری از تو می‌نشست
آواز می‌شد وُ اردی‌بهشت
مِثلی از من اما -مانندوار- حرف که می‌شد، هُرمِ تیرماهِ جهنم بود

فصلِ داغِ دهانِ من لبانِ تو را گداخته می‌کرد
آواز فاخته
بر ویرانه‌های زبان می‌سوخت
خاکستر از زبانه‌ی من بار می‌گرفت
بر پَرِ بهار وُ بر شکوفه‌ی نارنج می‌نشست

گلگونِ گونه‌های تو آخته
زغال‌های اَخته
میوه‌های تصوّر این رؤیاست!

(در ناگهان، خیال پرگار می‌بُرد
و دوایرِ مرسوم موجِ مُعَوّج‌ است
پیداست:
قوسی به انحنای دو پستانِ رمل بر اندام داغِ بیابان
دو قله‌ی جوشان
دهانه‌ی گرمش آشنای من است
نوشانیشِ شهد و کژدم)

پروردگار شن‌بادها!
در صورت موقتی که بر ریگ‌زار مانده
مرا بنشان

بنشان به آن نشان که در زبان او
گنجشک‌ها جیک‌جیکِ فصلِ بهشتند
بر شاخه‌های تر
با شکوفه‌های نازک وُ نارنجی

مِثلی به قاعده همچون برگ؛
برگِ زبانِ پرنده
مثلی به اختلاف، همان سبز...
رنگِ باخته
همواره سبزِ  مسافر
                     به دردِ زرد!
 

(۱۱)
عنقریب
مِه همه را فرا می‌گیرد
من در خودم پنهان
تو در خودت
و شهر
آرام آرام
از ما گم می‌شود.

هر روز مِه مرا
تو را اما این‌بار باید به حافظه بسپارم.

قطار
با سوتش تمام می‌شود
ریل نیست
راه تا دوردست نیست
و شهر تا دیدرس.

باید ببینمت
چهره دگر نکرده اگر باشی!

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
@Newsnetworkraha
@Honare_Eterazi
http://leilasadeghi.com/others-works/others-poem/860-baa-khaaneh-maan-poetry-21
https://shahrgon.com/2021/92280
https://t.me/Adabiyat_Moaser_IRAN
https://baangnews.net/10566
www.m-bibak.blogfa.com
و...

 

غلام عباس خردمند

استاد "غلام‌عباس خردمند"، شاعر و از پیشکسوتان ورزش کوهنوردی بروجرد، فرزند "میرزا طاهر"، زاده‌ی سال ۱۳۲۵ خورشیدی، در کوی سراب رستم محله‌ی دو دانگه‌ی بروجرد است.

 

غلام‌عباس خردمند

استاد "غلام‌عباس خردمند"، شاعر و از پیشکسوتان ورزش کوهنوردی بروجرد، فرزند "میرزا طاهر"، زاده‌ی سال ۱۳۲۵ خورشیدی، در کوی سراب رستم محله‌ی دو دانگه‌ی بروجرد است.
ایشان تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در بروجرد به‌پایان رساند و پس از دوران سربازی در سال ۱۳۴۹ خورشیدی، به عنوان حسابدار به استخدام هلال احمر و سپس دانشگاه علوم پزشکی در پست مدیریت اداری و مالی درآمد و پس از سی سال خدمت، در سال ۱۳۸۰ خورشیدی، به بازنشستگی نائل گردید.  
در سال ۱۳۶۶ خورشیدی، وارد دانشگاه بروجرد شد و مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را گرفت.
وی که از شاعران گویشی بروجرد است، از دوران جوانی وارد محافل ادبی بروجرد شد و به تحقیق و پژوهش در عرصه‌ی فرهنگ و ادبیات گویش بروجردی پرداخت.
همچنین ایشان دارای مدرک مدرسی کارگاه آموزشی کوه‌‌پیمایی همگانی و مربیگری درجه ۲ کوه‌پیمایی است و مدتی نیز، رئیس هیئت ورزش‌های همگانی بروجرد بوده است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ کتاب‌شناسی:
- بابونه‌های وحشی (مجموعه شعر)، انتشارات اندیشمندان کسری، ۱۳۹۶
- جام تجلی (غزلیات و رباعیات زنده‌یاد صامت بروجردی)، انتشارات اندیشمندان کسری، ۱۳۹۸
و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر به گویش بروجردی:
(۱)
[کفتر سخت]
خیلی وقته عزیزم حساوی حیرون تنم،
مث یه گُل که اسیره مین گلدون تنم،
کفتر سخت تو بییم مننه ول کردی،
هنیم وارد ایی جورش د لو بون تُنم،
تو وا زوون خُویت بد مننه خو کردی،
د خو و بیاریم هنی پریشون تُنم،
اینه مینم که تو عادت بونیت اینه،
هنی ام وارد ایی جورش مین ایوون تُنم...

(۲)
[گُل کاسه اشکنک]
هنی داری ورمو همه چیان مشکنی،
هر چی و دست میا همه اونان مشکنی،
گُل کاسه اشکنک مری گرفتی د دست،
دس نزه و ایی گنج و فان مشکنی.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر فارسی:
(۱)
گفتی از عاشقی و عشق، سلامت کردم،
دل دیوانه‌ی خود جمله به نامت کردم،
مثل یک آهوی وحشی، برمیدی ز برم،
با دل خسته ترا سرخوش و رامت کردم،
من ندانسته از آن خوی بد دیرینت،
جان شیرین خودم جمله به کامت کردم،
ز گرفتاری دل بویی نبردی، به خدا،
حیف از آن جرعه که پیوسته به جامت کردم،
حسد و کینه و نیرنگ و ریا داری تو،
با صبوری و وفا پخته ز خامت کردم‌،
روز و شب فکر "خردمند" بر این مشغول است،
که چرا عمر گرانمایه حرامت کردم.

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://khabarborujerd.blogfa.com
https://boroujerd.farhang.gov.ir
https://farakouh.ir
@Ahmadmoattari
و...

عبدالوهاب سعادتیار

زنده‌یاد "عبدالوهاب سعادتیار"، شاعر ایرانی، متخلص به «عطار» در سال ۱۲۹۸ خورشیدی، در شهرستان خوانسار دیده به جهان گشود.

 

 

عبدالوهاب سعادتیار

زنده‌یاد "عبدالوهاب سعادتیار"، شاعر ایرانی، متخلص به «عطار» در سال ۱۲۹۸ خورشیدی، در شهرستان خوانسار دیده به جهان گشود.
وی از دوران کودکی، مداحی و پیش‌واقعه‌خوانی را در محضر پدرش آموخته و از همان سنین در مجالس روضه و سوگواری، به مداحی می‌پرداخت. در همین زمان بود که به اتفاق خانواده به شهرستان الیگودرز کوچ کرده و تا پایان عمر، در این شهر ساکن بود.
زنده‌یاد سعادتیار از همان سال‌های ابتدایی تشکیل انجمن ادبی الیگودرز، در برخی جلسات حضور یافته و به عضویت انجمن درآمد.
مضمون کلیه‌ی آثار ایشان که در مجموعه‌ی شعری به نام «عطار نامه» گردآوری و چاپ شده است، عشق و ارادت بی‌پایان به آستان مقدس اهل بیت‌(ع) است.
وی از بازاریان قدیمی و امین شهرستان الیگودرز در رسته‌ی عطاری و طب سنتی بود و به همین دلیل نیز تخلص "عطار" را در شعر برگزیده بود.
ایشان چندین سال نیز در حوزه‌ی علمیه به تحصیل پرداخته که انعکاس کسب دانش در این حوزه در کتاب او کاملن مشهود است.
وی در تاریخ ۲۸ آذرماه ۱۳۷۹، هم‌زمان با بیست و یکم رمضان، سالروز شهادت مولی‌الموحدین علی(ع)، دیده از جهان فرو بست و در گلزار شهدای شهرستان الیگودرز به خاک سپرده شد.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
عید مولود شهنشاه خراسان‌ست باز 
روز بازار گل و نسرین و ریحان‌ست باز
در چنین روزی به یثرب ماه نو شد آشکار  
ای عجب این ماه در مشهد درخشان‌ست باز
ماه یثرب شاه بطحا قبله‌ی ملک عجم     
معنی اصل تولّی، نور ایمان‌ست باز
پور موسی نور حق شد منجلی ای شیعیان 
تا قیامت طوس چون اَیمن درخشان‌ست باز
چون رضایش شد لقب بودی رضا بر امر حق 
نام وی باشد علی، به به گلستان‌ست باز
ای گروه شیعیان امروز روز شادی است 
زان که مولود امام انس و الجان‌ست باز
منبع فیض الهی مقتدای اهل حق    
شاهباز اوج رفعت شاه خوبان‌ست باز
مژده ای ایرانیان ایران بود خلد برین
زان که خاکش مرقد شاه خراسان‌ست باز
از قدوم میمنت مسعود آن عالی‌جناب
خاک این کشور همه عطر و گل افشان‌ست باز
روز و شب گرد حریمش معتکف از خاص و عام   
زائرین مرقدش سیل خروشان‌ست باز
عارفان را فیض بخشد از کرامت بی‌حساب 
او پناه و ملجأ هر که پریشان‌ست باز
مذهب حق شامل حـال همه ایرانیان   
شامل حال محبّان لطف یزدان‌ست باز
ای خدا «عطّار» دارد آرزوی کربلا    
آرزوی دیگرش قصد خراسان‌ست باز.

(۲)
السلام ای یادگار مرتضی
السلام ای کشته‌ی راه خدا
السلام ای بنده‌ی خاص خدا
السلام ای صاحب صدق و صفا
هدیه‌ی «عطار»، بیت است و سرود
لاجرم پاداش او یوم‌الورود.

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی
 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄
 

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://telegram.me/FerdoosiAlg
www.paju.blogsky.com
www.ketabium.com
و...

کتاب فرزند آتش

کتاب فرزند آتش منتشر شد

کتاب "فرزند آتش" (افسانه آفریقایی) با ترجمه‌ی "سعید فلاحی" (زانا کوردستانی) منتشر و در دسترس عموم قرار گرفت.

این کتاب در ۲۸ صفحه‌ی رنگی، توسط نشر الکترونیک زیتون منتشر شده است.

کتاب "فرزند آتش" نوشته‌ی "نینریک ماردین" و تصویرگری "فرانی لیساک" است، که "زانا کوردستانی" آن را از روی نسخه‌ی ترجمه شده‌ی کُردی "کریم مصطفی" به فارسی ترجمه کرده است.

فراز مردانی

استاد "محمد تقی مردانی" متخلص به "فراز" شاعر ایرانی، زاده‌ی بهمن ماه ۱۳۱۷ خورشیدی، در روستای "آشمسیان" از توابع شهرستان خمین است. 

 

 

فراز مردانی

استاد "محمد تقی مردانی" متخلص به "فراز" شاعر ایرانی، زاده‌ی بهمن ماه ۱۳۱۷ خورشیدی، در روستای "آشمسیان" از توابع شهرستان خمین است. 
در دو سالگی از نعمت مادر محروم گردید و با توجهات و کمک پدرش، در سال ۱۳۲۲ خورشیدی، به مکتب خانه رفت و از محضر معلمان روحانی و پدرش، دروس قرآنی و احکام دین را آموخت.
از ایشان چند مجموعه شعر، از جمله، "فریاد اندیشه"، چاپ و منتشر شده است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[شبیه تو] 
تو خسته‌ای و خسته‌ترم من شبیه تو
با اشک و آه همسفرم من شبیه تو
در ساحل سکوت غم‌انگیز لحظه‌ها
آرامگاه چشم ترم من شبیه تو
دل بسته‌ام به جاده‌ی تنهایی خودم
چشم انتظار یک نفرم من شبیه تو
یک هم نفس نبود در این جاده‌ی شلوغ
تنهاترین، رهگذرم من شبیه تو
در واژه واژه‌ی غزلم می‌توان شنید
بی‌نور عشق در خطرم من شبیه تو
هر روز و شب به حال خودم گریه می‌کنم
یعنی به آه همسفرم من شبیه تو
گفتم «فراز» تا به خدا پر کشم ولی
دیدم شکسته بال و پرم من شبیه تو.

(۲)
[تبسم نور]
صدای ساز غمت با دلم هماهنگ است
بزن که نغمه‌‌ی عشق خدا ازین چنگ است
به رنگ آبیِ آیینه با تو می‌گویم
دل تو جام بلور و دل من از سنگ است
تو لحظه‌ لحظه مرا با نگاه می‌خوانی
و این صداقت چشمت چقدر خوش‌ رنگ است
تو از تبسم نوری من از تجسم خاک
میان ما و تو صدها هزار فرسنگ است
به وسعت همه آفاق سینه‌ای دارم
که از برای غم بیکرانه‌ات تنگ است
پگاه عطر حضور تو ای مؤذن نور
به کوچه‌های دعای سحر خوش‌ آهنگ است
تمام می‌شوم اما صدای باور تو
ز سنگ فرش مزارم به هفت اورنگ است
"فراز" ساز غزل را مکن خموش امشب
که این صدای دل دوستان یکرنگ است.

(۳)
[هجوم نور]
بیا سرودن پاییز را تمام کنیم
دوباره سبز شویم و به گُل سلام کنیم
بیا ز کوچه‌ی رنگین‌کمان عبور کنیم
به نور و قافله‌ی آب، احترام کنیم
بیا چو شمع بسوزیم و پرتو افشانیم
نظر به طور تجلّی بدین مرام کنیم
بیا ز چهره‌ی خورشید پرده برداریم
هجوم نور شویم و به شب قیام کنیم
بیا که دیده ببندیم بر گُل گندم
دل بهشتی خود را رها ز دام کنیم
بیا به خاطر احساس ساده‌ی دل‌ها
ز شهد عاطفه‌ها جرعه‌ای به جام کنیم
بیا چو جاده و صحرا به هم بپیوندیم
غبار فاصله‌ها را به خود حرام کنینم
بیا "فراز" که از دست ساقی وحدت
شراب میکده‌ی عشق را به کام کنیم.

(۴)
[شهربانوی غزل]
در خیالم هستی اما در کنارم نیستی
عطر بارانی ولی باغ و بهارم نیستی
آرزو دارم که یک شب در نگاهت گل کنم
چشمه‌ی نوری ولی چشم انتظارم نیستی
در میان مردمان خوش نشان شهرمان
اعتبارم هستی اما هم عیارم نیستی
ای قرار بی‌قرار سینه‌های سوخته
بی‌قرارم کردی اما بی‌قرارم نیستی
چشمه چشمه از دو چشمم روز و شب جاری شدم
گوهر دریای چشم اشک‌بارم نیستی
در عبور لحظه‌هایم روی ریل زندگی
همرهم هستی اگر چه هم قطارم نیستی
تا شوم بارانی‌ات ای ساحل آرام جان!
موج بی‌تابم چرا صبر و قرارم نیستی
در سکوت کوچه‌ی سرگشتگی‌ها روز و شب
با منی اما رفیق روزگارم نیستی
شهریار شهر شعرم شهر بانوی غزل!
آگه از حال دل عاشق تبارم نیستی
بر "فراز" بیستون عشق فرهاد توام
از چه ای شیرینِ شیرین در کنارم نیستی؟.

(۵)
[نگاه مادر]
تا تبسم می‌کنی من شهد و شکّر می‌نویسم
تا که لب وا می‌کنی قند مکرر می‌نویسم
تا نگاهم می‌کنی خورشید رخشان می‌سرایم
تا نگاهت می‌کنم ماه منور می‌نویسم
تا بدانی در دیار عشق تو عاشق ترینم
با تو بودن را از اول تا به آخر می‌نویسم
در بهار مهربانی با خط سبز جوانی
نام دل را در کنار نام دلبر می‌نویسم
تا بدانی دوستت دارم به هر جایی که هستی
از برایت نامه بر بال کبوتر می‌نویسم
با زلال باور دنیای سرسبز خیالت
آیه‌های عشق بر دیوان و دفتر می‌نویسم
تا بماند یادگاری از برایم تا همیشه
نام نیکت را نه با جوهر که با زر می‌نویسم
با عبور از کوچه باغ خاطرات کودکی‌ها
یادگاری بر درختان صنوبر می‌نویسم
تا "فراز" آرام گیرد این دل زیبا پرستم
روی قلب مهربانی نام مادر می‌نویسم.

(۶)
[خط فاصله]
گاهی دلی برای دلی تنگ می‌شود
گاهی میان دیده و دل جنگ می‌شود
گاهی دو کوچه فاصله‌ی خانه‌های ماست
گاهی همین دو کوچه دو فرسنگ می‌شود
وقتی که خطّ فاصله ایجاد می‌شود
باور کنید پای قلم، لنگ می‌شود
در سینه‌ای که عِطر محبت نمی‌وزد
قلب رقیق، سنگ‌تر از سنگ می‌شود
گاهی زلال اشک کِدِر می‌شود ولی
با یک نگاه عاطفه خوش‌رنگ می‌شود
هرگز مبند دل به رفیقی که با ریا
از نام می‌سراید و با ننگ می‌شود
دست از دل شکسته‌دلان کی رها کند
دستی که با خدای، هماهنگ می‌شود
از مردمان یکدله دوری مکن "فراز"
دلدادگی، منادی فرهنگ می‌شود.

(۷)
[نقش مبهم]
با چنین بیگانگی با یار خویش 
نقش مبهم می‌زنم در کار خویش
بسته شد دروازه‌ی اندیشه‌ام 
گم شدم در کوچه‌ی افکار خویش
باز ماندم از حریم خویشتن 
نیستم بر باور معیار خویش
پای جانم گشته پر از آبله 
بس که دارد جای نیش خار خویش
بس اسیر نفس خود بینی شدم 
دیده را بر بندم از دیدار خویش
دم به دم چنگ دورنگی می‌زنم 
از ریا بر پرده‌ی پندار خویش
کاش چون امواج دریا می‌شدم 
تا به ساحل واگذارم بار خویش
کاش با گل‌واژه‌های همدلی 
می‌سرودم بهترین اشعار خویش
کاش همسو با مسیحا می‌شدم 
تا بیارایم صلیب دار خویش
کاش شمشیر عدالت می‌شدم 
تا که بشکافم دل بیمار خویش
کاش می‌شد یار مظلومان شوم 
تا شوم تذهیب چوب دار خویش
تا "فراز" آوای بودن سر دهم 
می‌زنم ناخن به پود و تار خویش.

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
- شبکه خبری رها نیوز
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://kouchesaresher.blogfa.com
‌http://farazmardani.ir
@‌faraz_mardani
و...

 

سیروان تمتمه‌ای

آقای "سیروان تمتمه‌ای" (به کُردی: سیروان تم‌تمەیی) شاعر معاصر کُرد زبان، زاده‌ی سلیمانیه و اکنون ساکن شهر حلبچه است.

 

سیروان تمتمه‌ای

آقای "سیروان تمتمه‌ای" (به کُردی: سیروان تم‌تمەیی) شاعر معاصر کُرد زبان، زاده‌ی سلیمانیه و اکنون ساکن شهر حلبچه است.

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

کاک "سیروان تم‌تمەیی"، شاعیری هاوچەرخی کورد، خەڵکی شاڕی سلێمانی و دانیشتەجی لە هەڵەبچەیە.

(۱)
لەپێ کەوتووم پشتم چەما
ئیتر گۆچانیش دادم نادا
گەنجیەتیم ڕۆی لەدەستم چوو
ئازار بەرۆکم بەر نادا

نەفسم  ئاخ هەڵ ئەکێشێ 
بۆ سەردەمی منداڵیم
بۆ ئەو کاتەی نەوجەوان بوم 
بۆ زەمانی دڵی خاڵیم

خەم بۆ ڕیشی سپیم ئەخۆم 
بەبێ ئاگا دای لەدەرگام
مــۆدم نەما وا بەسەر چووم 
ئەوەتا لەلێواری مەرگام

هەزار ئاواتی بەدی نەهاتوو
لەگەڵ دەیان خەیاڵی تاڵ
لەگەڵ ڕۆشتنی تەمەن 
هەر هەمـوویم نایە نێو چاڵ

(۲)
چاوەڕێتم دەرکەوی
نەهەواڵێک نەباسێکت نایەتە گوێ
سەرگەردان بووم بەم دوریەت
پێم ناڵێی ڕووبکەم لەکوێ

وەرەوە ئازیزم بڕوابکە
دەوری پڕ کەسم بێ کەسیە
ناڵە و هاواری خۆم نیە
شینی دڵە گیرۆدەی بێ دۆستیە

ئەگەر نەیەیتەوە ئیتر
ڕەنگە ئەم کەشخەیەم نەمێنێ
بزە و ڕووخۆشیم بگۆڕێ
ماتەمینیم لەبێ تۆی سەردەربێنێ

ڕێگەم بدە جارێکی تر
دەستم لەدەستەکانت گیرکەم
چی لەدڵمە و چی لەناخمە
هێدی هێدی بۆتی باسکەم

ئەوکات ئەزانی چۆنم بۆت
چۆن پەرتەوازی دونیات کردووم
تەنها بەجەستە لێرە ئەژیم
من سەردەمێکە بۆتۆ مردووم.

گڵاڵەکردنی ئەم بابەتە:
#زانا_کوردستانی

 

محمد ویسی

استاد "محمد ویسی" شاعر و منتقد کرمانشاهی، زاده‌ی سال ۱۳۵۵ خورشیدی، در قصرشیرین است.

 

محمد ویسی

استاد "محمد ویسی" شاعر و منتقد کرمانشاهی، زاده‌ی سال ۱۳۵۵ خورشیدی، در قصرشیرین است.
از وی تاکنون چند مجموعه شعر و کتاب به قرار زیر منتشر شده است:
- چیکا ، مجموعه غزل - ۱۳۸۳
- انحراف ، مجموعه مقاله و مصاحبه - ۱۳۸۸
و...
 

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
 

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[درخت]
درخت قصه‌ی تلخی‌ست در هزاره‌ی ما
درخت مثل خود ماست در سیاره‌ی ما
درخت گاه قلم می‌شود که بنویسی:
که یک «نه»ی تو می‌ارزد هزار «آره»ی ما
درخت شعله‌ی اعصاب چوب کبریتی‌ست 
که سوخت مثل زن کُرد با اشاره‌ی ما
درخت گاه زمین می‌خورد که تا برسد
به سینمای بد تو بلیت پاره‌ی ما
درخت رأی من و توست توی این صندوق
که می‌دهند به چند اسکناس اجاره‌ی ما
درخت کاغذ بیکاره‌ای‌ست تا برسد
به دست دختر همسایه‌ها شماره‌ی ما
و گاه نامه‌ی نامحرمانه‌ای‌ست درخت
میان پوشه‌ی اسناد در اداره‌ی ما
و روزنامه‌ی صبحی‌ست خواب‌آلوده
برای این‌که نبیند کجاست چاره‌ی ما
چقدر قصه‌ی ضد و نقیض می‌گوید
سیاه‌نامه‌ی اخبار ماهواره‌ی ما 
صدای اره می‌آید، درخت کوچک من!
امید نیست به سرسبزی دوباره‌ی ما

(۲)
[تهران]
کوچه‌ای که مرا می‌برد به پیر شدن
دوباره آمده بودم پر از اسیر شدن
هر آنچه نگفتم تمام باید گفت
بدون لکنت و بی‌ترس و سر‌به‌زیر شدن
چنان دو سیب که در رودخانه افتادند
برای چند قدم با تو هم مسیر شدن...
... برای این‌که کجایی میان آدم‌ها
شبیه چشم درختانِ «هفت تیر» شدن
تو نیستی و همین کافی است کافی تا
مغازه‌ها و درختان همه کویر شدن
ولی‌عصر فقط راه رفت دارد و بس
برای آمدن از مرگ ناگزیر شدن
برای آمدنی ناگهان شتاب مکن
مجال هست برای همیشه دیر شدن
ای بانوی مهربان پنهان در مه!
تو رفتی و پیچید خیابان در مه
کو آن‌همه خنده‌های پیچان در کوه
موهای شبیه برگ رقصان در مه؟
یک مشت تبر بر سر راهم هر شب
من چون تنه‌ی خشک درختان در مه
این مرد منم بر سر راهت هر آن
با گریه و خنده‌های یکسان در مه
این روح تویی که روبه‌رویم هستی
چون بید نشسته مو پریشان در مه
این شهر چه شد؟ تو چه شدی؟ من چه شدم؟
من در مه و تو در مه و تهران در مه

(۳)
[باران‌ها]
مرا به دام تو انداختند باران‌ها
چه فرش ـ دام قشنگی است در خیابان‌ها
خبر رسید می‌آیی شراب می‌باری
خبر رسید و به رقص آمدند لیوان‌ها
ستارگان جهان می‌شوند مهمانت
عزیز دور! بیا و برس به مهمان‌ها
درخت‌های جهان هم به خدمتت بستند
کمر به قرمز شورآفرین روبان‌ها
تو می‌رسی و برایت کنار پنجره‌ها
به شوق دست تکان می‌دهند گلدان‌ها
در این میانه منم با کلاه و بارانی
که هیچ‌وقت نمی‌بینی‌ام به دوران‌ها
تو دور می‌شوی و از پست نگاهم چون
نگاه ملتمس آفتاب‌گردان‌ها
تو دور می‌شوی و تا همیشه در رگ‌هام
سکوت تلخ فلوت است و بغض چوپان‌ها
عزیز من! گل من! دشمنم! چه فرقی هست؟
که عاشقتت باشم با کدام عنوان‌ها
چه عالمی است که یک صندلی به من برسد
شبی کنار تو حتی درون زندان‌ها
چقدر بی‌خبری از منی که دلتنگم
از آن زمان که به درد آمدند انسان‌ها
منی که نه می‌میرم نه زنده می‌مانم
بدون عشق در این کوچه و خیابان‌ها

(۴)
[خداحافظ]
نمی‌دانم کجا باید، چرا باید از اینجا جا رفت
ولی پیداست که باید همین امروز و فردا رفت
دلم از ابتدا همسایه‌ی دلواپسی ها بود
چه می‌شد کرد از این شهر این هم قسمت ما بود
کنار مردم این شهر_ این شهر پر از تنها _
دریغ از یک شب مهتابی و یک صندلی حتی
هر آنچه پنجره هر روز و هر شب بسته می‌ماند
تو که در کوچه‌ها باشی کسی هرگز چه می‌داند؟
تو که در کوچه‌ها باشی... نمان در کوچه‌ها سرد است
ببین این دکمه‌ها را که چگونه باد وا کرده است
نباید برد با خود یادگار این حوالی را
رهایش کن چه با خود می‌بری این کیف خالی را؟
می‌آویزم به چشمانم نگاه خیس گلدان را
و می‌گریم برای آخرین بار این خیابان را
آهای ای مردم نامهربان زادگاه من !
که می‌خواهید سر در آورید از اشک و آه من،
شما چیزی نمی‌دانید از این بی‌قراری‌ها
که من لبریز "نه" هستم شما لبریز " آری"ها
دهان از هر چه بوی شعر خواهد داد می‌بندم
و مثل بی‌غمی‌های شما یک‌ریز می‌خندم
و خط خواهم زد امشب دفترم را، شعرهایم را
و حتی از خیال این خیابان رد پایم را
نخوانید این چنین در گوش من آخر نمی‌فهمم
چنین ناپختگی‌ها را همان بهتر نمی‌فهمم
همیشه تکیه کردم بر شب دیوار فهمیدید؟
فقط یک بار حرفم را... فقط یک بار فهمیدید؟
...اگرچه بعد از این‌ها چون شما از سنگ خواهم شد
برای سنگ بودن‌هایتان دلتنگ خواهم شد.

(۵)
[باران]
ای باعث طغیان این دیوانگی‌ها تو
کی می‌شود ویران کنی تنهاییم را تو
این مرد دیوانه تو را می‌خواهد از باران
آری تو را می‌خواهد این دیوانه حالا تو،
در دفتر نقاشی‌ات ابری بکش تا من،
باران بخوانم کوچه را یا هیچکس یا تو
یا از زمین و از زمان دل می‌کنم آسان
یا می‌پذیرم این جهان را منتها با تو
در این غزل هم چون همیشه از تو می‌گویم
در این غزل هم با منی چون قبل آیا تو؟
من فکر می‌کردم مرا نشنیده می‌گیری
من فکر می‌کردم مرا از خود... نه اما تو...
زیر همان چتری که با باران فرود آمد
ای کاش من می‌بودم و یک لحظه تنها تو.

(۶)
[مقابلش]
مرد ایستاده بود و جهان در مقابلش
گویی غم زمین و زمان در مقابلش
پشت سرش عمیق‌ترین دره‌ی جهان
یک گله گرگ زوزه کشان در مقابلش
هر گرگ یک گلوله شد و رو به مرد رفت
مرد بریده دست و زبان در مقابلش
یک مشت استخوان به هم دوخته – به رقص –
با هر گلوله خورد تکان در مقابلش
دندان به هم فشرد زن و خشم چیره شد
در هم شکست تاب و توان در مقابلش
ای مرد ! - مرد مرده – نبینم نشسته‌ای
برخیز و با غرور بخوان در مقابلش
شلیک می‌شود به تو این زن هزار بار
تو با هزار سینه بمان در مقابلش
از مرد نهصد و نود و نه فشنگ سرخ
رویید و باز ماند دهان در مقابلش
شلیک تیر آخر و زن تکیه بر تفنگ
و ایستاده مرد جوان در مقابلش.
 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://vaznedonya.ir/Users/875
@Adabiyat_Moaser_IRAN
@Mohammadveisiy
و...

تورج رهنما

زنده‌یاد "تورج رهنما"، شاعر، مترجم، استاد دانشگاه تهران و پژوهشگر زبان آلمانی، زاده‌ی ۱۴ فروردین ۱۳۱۶ خورشیدی، در اهواز بود.

 

تورج رهنما

زنده‌یاد "تورج رهنما"، شاعر، مترجم، استاد دانشگاه تهران و پژوهشگر زبان آلمانی، زاده‌ی ۱۴ فروردین ۱۳۱۶ خورشیدی، در اهواز بود.
برای ادامه تحصیل به آلمان رفت و در دانشگاه مونیخ دررشته پزشکی ثبت‌نام کرد. در حدود دو ماه به آموختن زبان آلمانی در انیستیتو گوته پرداخت. او چهار سال در رشته پزشکی تحصیل کرد، ولی با موافقت دانشگاه و سفارت آلمان رشته تحصیلی‌اش را تغییر داد؛ بعد در رشته ادبیات آلمانی، روان‌شناسی و تعلیم و تربیت ادامه تحصیل داد و موفق به اخذ درجه فوق لیسانس در همان رشته شد و بعد به ایران بازگشت. رهنما از دولت اتریش برای ادامه تحصیل بورس گرفت و در دانشگاه زالتسبورگ تا مقطع دکتری ادامه تحصیل داد و رساله دکتری خود را تحت عنوان «بازتاب نظریه‌های روانکاوی در ادبیات معاصر آلمان» نوشت.
آقای رهنما بیش از ۱۵۰ اثر از ادبیات آلمانی را به فارسی ترجمه کرده است. از جمله آنها آثاری از گوته، شیلر و برتولت برشت که با ترجمه او به فارسی منتشر شده‌‌اند.
او سال‌ها در دانشگاه تهران به تدریس ادبیات و زبان آلمانی اشتغال داشت و بسیاری از استادان فعلی این رشته از دانشجویان او بوده اند.
"چهره غمگین من: نمونه‌هائی از داستان‌های کوتاه آلمانی اثر هاینریش بل "، "دفاع از گرگ‌ها: نمونه‌هایی از شعر امروز آلمان"، "خاطرات بندباز پیر"، "کلاف سردرگم: گزیده‌ای از داستان‌های امروز" (دو زبانه: فارسی - آلمانی) سه نمایشنامه‌نویس بزرگ جهان (برشت، فریش، دورنمات) از جمله آثار ترجمه شده اوست.
رهنما چندین مجموعه منتخب از داستان‌های ایرانی مجموعه‌هایی شامل آثاری از صادق چوبک، جمال میرصادقی، بزرگ علوی، احمد محمود، سیمین دانشور و… نیز به زبان آلمانی ترجمه کرده بود.
وی صبح روز سه شنبه ۲۱ اسفند (۱۲ مارس) ۱۴۰۳ خورشیدی، در بیمارستان تندیس تهران درگذشت.

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
آهوی دشت سرخ که شب را
تا گرگ و میش صبح دویده است،
اینک کنار چشمه،
                    سبکبار،
                             در انتظار یار...

_«شاهزاده خانم طناز!»
(گوید به طنز چشمه به آهو)
«هر چند از حکومت چنگیز
چشمت خراج می طلبد،
                              باز
             بگریز از این دیار بلاخیز.»

آهو همه سکوت همه چشم

_«ای بی‌خبر ز بازی تقدیر
تا کی نگاه می‌کنی آخر
               بالای خود در آینه‌ی من؟

این جا دیار آتش و خون است:          
         این جا به کام مرگ، سیاوش،
              این جا به چاه تیر، تهمتن_

تا هست پای پویه و پرهیز،
                                 بگریز.»
          آهو همه سکوت و همه چشم

_«صبح است و آفتاب دل‌افروز،
ای گنک خواب دیده! کجایی؟
در خلوت گراز چه می‌جویی؟
در خانه‌ی پلنگ چه پایی؟_
از بیم شیر تا نشوی سنگ،
بگریز بی‌درنگ.»

آهو همه سکوت و همه چشم

_«تا چند ای مسیح دروغین،
در برج عاج خویش گرفتار؟
تا کی صلای عشق و محبت،
تا کی حدیث ماندن و ایثار؟
           بگریز از این کریوه‌ی وحشت،
             بگریز از این کرانه‌ی خونبار .»

آهو همه سکوت و همه خشم

در آسمان صبح:
خورشید همچون تارک حلاج
                             بالای چوب دار؛
در صبح دشت،
                         در تپش نور:
آهو صبور،
                  شاد،
                             سبکبار
                        در انتظار یار...

(۲)
گاهی که صبح پنجره را باز می‌کنم
گویی درون قلب من احساس تازه‌ای
بیدار می‌شود:
گنجشک‌های شهر
در چشم‌های خلوا من لانه‌ کرده‌اند!
از شرم بینوایی خود آب می‌شوم.

(۳)
دهان دارد
امّا سخن نمی‌گوید
تنها می‌تواند ستارگان را
قلقلک دهد،
گیسوانشان را بکشد،
و رندانه بخندد
دهان دارد
امّا سخن نمی‌گوید
تنها می‌تواند ماه را
خط‌خطی کند،
آن را به شکل بیضی در آورد،
و مستانه بخندد
اکنون که دلقک
دیگر بر صحنه ظاهر نمی‌شود،
تنها بازیگر بزرگِ جهان
شیطان است.
 

گردآوری و نگاش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://gsf1362.blogfa.com/category/447
https://amp/s/cafecatharsis.ir/11982www.mehrnews.com/news
و...

ده‌ریا قادر

خاتوون "دەریا قادر"، شاعیر، وه‌رگیر و ڕۆژنامەنووس کورد، ناسراوە بە "دەریا خۆشناو"، لە ڕانیە لەدایک بووە و کچی بن

 

خاتوون "دەریا قادر"، شاعیر، وه‌رگیر و ڕۆژنامەنووس کورد، ناسراوە بە "دەریا خۆشناو"، لە ڕانیە لەدایک بووە و کچی بنەماڵەی کوردپەروەر و بنەماڵەی شۆڕشەکانی کوردستانە، باوکی بە "قادر خۆشناو" ناسراو بوو.
ئیستایش زوور لە بیست ساڵە لە وڵاتی نەرویج دەژیت.
لەساڵی ١٩٩٩ زایه‌نی، دەستی بەکاری ڕۆژنامەنووسی کردووە و ئەندامی سەندیکای ڕۆژنامەنووسانی کوردستانه، ئەندامی فیدراسیۆنی نێودەوڵەتی ڕۆژنامەوانیه، هەروەها یەکێکە لەشاعیرە دیارەکان کە خاوەنی چەندین شیعری نیشتیمانی و دڵدارییە، بەڵام تا ئێستا نەیتوانیوە شیعرەکانی خۆی بە هۆکاری تایبەت چاپ بکات. 
ده‌ریا، هونەرمەندە لەبواری نیگارکێشان و نواندنی دراما و سینەمادا، هەروەها موزیسیانی ئامێری چەلۆیە. وەک خۆی لەو دیمانەیەیدا لەگەڵ “ڕۆژنامەی هەولێر” دەڵێ: هەر نووسێنێک بزانم بۆ وڵاتەکەم سوودی هەیە، لەزمانەکانی ترەوە دەیهێنم و وەریدەگێڕمە سەر زمانی کوردی.

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

(۱)
[ئاڵا]
تیشکێکی گەردوونیم، بڵندە بەژنی عەرعەرم،
سەرم لە باڵای هەورێ بەرزتر،
ڕیشەم بەجۆرێک پتەو لەخاکا،
متمانەم وێنەی چیا، و
باوەڕم زۆر جێگیرتر! 

شەنگ و نیانم، هەیمەنم لە ئاسماندایە،
لە گەردەلوولی تۆڵە بەهێز تر!

بەرهەڵستم، قەت نەسرەوتووم، 
هەژاو لە شەپۆلی دەریا و زەریا
پەرش و پڕژاو تر! 

دیرۆکم دێرینە، قوربانی و مەینەتە،
لە کزەبای پایزی زەرد غەمبار تەزیوو تر!

شەونم و بارانم فرمێسکن،
لە ئاهی دایکی شەهیدی بێ دووامەنزڵ، ساردتر!

ڕووبارێکی قووڵ و ڕژاوم،
بزێوم، لە نەزمی تاڤگەیەکی سەرشێت بەخوڕتر!

نەوای هیوای چیرۆکێکم،
لە شەقام و کۆڵانی شارەکانی ئەم کەونە، تولانی تر!

بەری ڕەنج و خەباتی گەلم،
هێمای ئاشتی و ئازادیم، 
شانازیم بۆ نەوەی تر!

بەرگی ئەوین و نەمرییم،
شوناسی نەتەوەی مەردم،
سەرکێشم بۆ هەزان گەشتی تر!      

سێبەری زامم، ئازار و ژانم، 
لەدەست جەورو جەفای ڕێبواری چـەرخێکی تر!
ئەمما بەرز و ڕاژاوم،
پەرۆشم خۆڕاگرم، 
هەرمانم بۆ دەور و سەردەمێکی تر!

(۲)
[نۆستالژیای ژنێک]
کاتێک بۆ داهێنانی پرچم،
دەچمە بەر ئاوێنەکەم،
حەزم ئەکرد 
هەر ئەو مناڵە سیس و بچکۆلانەیە بم 
کە لەژێر سێبەری داری عەشق و
لە ئامێزی باخچەیەکی ئاوێزان،
بە پەپوولەی نەخشین   
یاری ئەکرد بە بوکەشووشەکەی!

کاتێک سیمای بە پەژارە تەمگرتووم ئەبینم،
بەرز ئەفڕم بە باڵی یادەوەرییەکانم و 
ئەگەڕێمەوە بۆ ماڵەباجێنەکەم …
کە لە تەختە و کارتۆن و
چەند مشتێ خۆڵ دروستم کردبوو 
تاکەخەمم بوو نەڕمێت و ڕایبگرم!

هەموو ئێواران ماڵە باجێنەکەم، 
وەک نمەی نەرمە بارانێ گوزەری پیاکردبێ
بە میهرەبانی ئاوڕشــێنم ئەکرد و 
دڵ و سییەکانم سەرمەستی گوڵای هەناسە و
هۆگری بۆنی خاک ببوون!

کاتێک ئەبینم کەزییە زێڕینەکانم بوون بە 
تەونی زیوینی دەستی ڕۆژگار
حەزم ئەکرد 
پڕوشەی ڕەشی حەسرەتەکانم
هاوشێوەی کەزییەکانم بەداهێنانیان 
سپی زیوین و بریسکەدار بوونایە!

حەزم ئەکرد،
پەشۆکاوییم لە تامی تاڵی خەمەکانم
هەر هێندەی ترسی دەوای تاڵی شەربەتی 
دەرمانخانەی سەری کۆڵانەکەمان بووایە!

حەزم ئەکرد،
برینی بەسوێ ی زەمەنم
هەر هێندەی کەوتنێکی مناڵیم، و
برینێکی ناولەپی دەستم قووڵ و بەژان بووایە!

حەزم ئەکرد
لێدانی قەدەری ڕۆژگارم
هەر زوو لەیادگەم سڕابایەوە،
هەر هێندەی ئێشی لێدانی زللەیەیەکی دایکم
هەستـپـێـکردبایە
کە لەکاتی لاساریما تێ ی ئەسرەواندم!   

ڕۆحم ئەیویست
کە دڵم ئەشکا 
ماوەی نێوان دڵشکاویم هەرهێندە بووایە 
کە چۆن لەبووکەڵەکەم ئەتۆرام و نەمئەدواند
زیاتر لە چەند چرکەیەکی نەئەبرد
ئاشت ئەبووینەوە، و
مەودای دووری نێوانمان،
لەباوەشمەوە بۆ سەر کۆشم بوو! 

حەزم ئەکرد 
گێژەڵۆکەی سەری کاسم وەنەوزێک بوایە و 
هەر هێندەی ڕاژاندنی
جۆلانەکەی ژێر دارگوێزی ناو حەوشەکەمان بووایە، 
کە باوکم ئێوارانێک
بەدەستە ماندوو قڵیشاوەکانی
بۆی هەڵئەخستبووم! 

ئارەزووم ئەکرد 
ناز کێشانی مناڵیم 
هاوتای سەد هێندەی ڕۆژەکانی تەمەنم بوایە،
نەک هێندەی کێشانی جگەرەی
پیرە پیاوێکی دونیا دیدەی گەڕیدە،
کە وێنەی هەزاران خەیاڵ و
ئاواتی بەدینەهاتووی
لە دووکەڵی جگەرەکەی دەستی بەبائەکرد! 

ڕۆحم ئەیویست 
گەورە نەبم،  تاکو بژیم، 
هەر ئەو مناڵە سادە و ساویلکەیەی جاران بم،
تاکو ئارام بم و
نەچێژم  ژاری ژانی چزووی لەدڵ جێماو!

ئێستا کە گەورەبوومە،
خواستی دڵمە
هەموو حەزەکانم کۆبکەمەوە لە پریاسکەیەک، 
بیکەم بە گوڵیەخەی نەمری 
بیدەم لە بەرۆکی ژنێکی چاونەترس، و
قوربانیدەری ستەم دیدە!

ژنێک کە بە دەزووی شەونخونی 
حەسرەکانی شەوگار و
چاوەڕوانی و تاسەی 
عەشقی بۆ تیشکی خۆر چنیووە!

حەزئەکەم 
بیکەم بە پارچەیەک شیرینی خۆشەویستی و
بیدەمە دڵی مناڵێکی لانەواز، 
کە تەنیا جارێکیش بەلایا هەڵینەکردووە 
نەسیمی سۆز و بەزەیی،
بیکەم بە پارچەیەک نان بۆ سکی برسی و
تامەزرۆیی ئاسودەیی!

(۳)
[باوەڕ بە دوژمن مەکەن]
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان 
گوڵزاری شیعر، تارای سپیێتی بەفر
بەهار و دەوار، باخ و بەهەشت 
دارستان، گۆڕەپان و دەشت  
کێوەکانمان لێ وێران ئەکەن!
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بەتۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان
ئاسمانی شین و ساماڵ 
شەقام، شار، گوند و ماڵ
بەرگ و هەناسە، زمان و پێناسە 
کۆشکی کەڕامەتمان لێ خاپوور ئەکەن! 
...
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان 
هەڵوێست، و نەفەس، نامووس، و دین
یاد و یادگاری، ئەوین، و ژین 
ئومێد، و ڕەوشت، پەند و پەیڤین
خەرمانەی هزر، و بیر و هۆشمان لێ داگیر ئەکەن!
...
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان 
پێکەنینی سەر لێوی منداڵەکان 
گۆرانی و نۆتەی ئاوازەکان 
بەستە و پەیژە و مەقامەکان 
گەوهەری کەلەپوورمان
هیوا و داهاتووی دوورمان
چاند، و تروسکایی، ماف لە تەرازوومان
داب و نەریت و مێژوومان لێ تاڵان ئەکەن!
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان 
بەری سەدان ساڵەی ڕەنج،
عومری جوانی لاو و گەنج 
هەیبەتی سروشت، ڕێڕەوی دروست
تاوەری هێزمان، کێوی باوەڕمان 
ورد و خاش ئەکەن!
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
ناڵە و هاوارمان ئەکەن بە عادەت 
نزاو و باوەڕمان ئەکەن جەخارەت 
سیما و ئەدگار، گلێنە و بـینایـیمان، 
بەری گزنگی خۆر و گەرمیمان
تریفەی مانگ، دوواڕۆژی ڕووناک
ئاسۆی ڕوونمان لێ تاریک ئەکەن! 
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
پەسلان هەڵدەگیرسێنن
ئەستێرە لە ئاسمان ئەترازێنن 
هەور لە باران ئەتۆرێنن 
شەونمی محیبەت، دەریای ئارامیی
تاڤگەی ئاشتیمان وشک و برینگ ئەکەن! 
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان 
دەشت و کانی و دۆڵ، 
دار و بەرد و خۆڵ
مێرگ و چیمەن 
کوێستان و دەوەن
مەزارەکانمان دەسووتێنن
کانی و ڕووبارمان تڵخ و لێڵ ئەکەن! 
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان 
سرووەی بەیانیان ئەتۆرێنن
گیابەند و نێرگێز ئەژاکێنن 
غەزەل لە بولبوول ئەستێنن
پەرچەمی شەکاوەمان دائەنەوێنن
فەرهەنگی باب و باپیرانمان ئەدڕێنن
نووکی پێنووسمان ئەچەمێنن
دار گوێزەکان، دار زەیتوون، و
دار بەڕوەکان، باڵی مەلەکان،
پەنجەکانمان دانە بەدانە ئەشکێنن 
مناڵیمان لەخاچ ئەدەن
لاوەکانمان بێباکانە لەدار ئەدەن
داری ئازادیمان لێ بڕ بڕی ئەکەن! 
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان داگیرئەکەن 
ئیرادەمان لێ ئەستێنن
بە جۆرەها چەک و گڕ ئەمانکوژن، ئەمانبرژێنن 
بەجەستە و دەروون ئەمانسووتێنن،
بە پەت و بە غاز ئەمانخکێنن 
هەڵمانئەواسن، لەناومان ئەبەن
…
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
بە تۆزێ دەرفەت
نەک هەر خاکمان داگیرئەکەن 
ئەوان دوژمنن، لەخوێنیاندایە، ناکرێ وازبێنن
کارەساتەکان سەدبارە ئەکەن
بۆ سڕینەوەمان بڕیار دەرئەکەن
هەرچی شێوەی مردنە، 
بەڕۆحمان تاپۆ، و 
لەسەرمان جێ بەجێ ی ئەکەن
باوەڕ بە دوژمن مەکەن
باوەڕ بە دوژمن مەکەن!

گڵاڵەکردنی ئەم بابەتە:
#زانا_کوردستانی

دریا قادر

دریا قادر

 

خانم "دریا قادر" (به کُردی: دەریا قادر)، شاعر و مترجم و روزنامه‌نویس کرد، مشهور به "دریا خوشنام" (به کُردی: دەریا خۆشناو)، زاده‌ی شهر رانیه در اقلیم کردستان است.

پدرش "قادر خوشنام" (به کُردی: قادر خۆشناو) از پیشمرگه‌های  کُرد بود.

وی اکنون سال‌هاست در کشور نروژ زندگی می‌کند.

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

(۱)

[به دشمن اعتماد نکنید]

به دشمن اعتماد نکنید

در کوچکترین فرصت 

نه تنها وطنمان را،

بلکه دیوان‌های شعر را،

سرپوش سپید عروسی برف را،

بهار و بوستان و باغ و بهشت را،

جنگل و دشت و صحرا را،

کوهستان‌ها را،

برای ما نابود خواهند کرد.

...

به دشمن اعتماد نکنید

در کوچکترین فرصت 

نه تنها وطنمان را،

آسمان صاف و آبی را،

شهر و خیابان و کوچه و خانه‌ها را،

لباس و نفس‌هایمان را و 

زبان و شناسنامه‌هایمان را

کاخ عزت و اعتبارمان را ویران خواهند کرد.

...

به دشمن اعتماد نکنید

در کوچکترین فرصت 

نه تنها وطنمان را،

بلکه اندیشه و جان و مال و ناموس و آیینمان را،

یاد و یادگادی و عشق و زندگی‌مان را،

امید و سنت و رسوم و گفتار و کردارمان را،

اندیشیدن و تفکر و هوشیاری‌مان را از ما می‌ستاند.

....

به دشمن اعتماد نکنید

در کوچکترین فرصت 

نه تنها وطنمان را،

بلکه لبخند نشسته بر لب کودکانمان را،

شعر و ترانه‌ی آوازهایمان را،

فرهنگ و روشن‌بینی ملتمان را،

آداب و رسوم و تاریخمان را مفت مفت از ما می‌ستانند.

...

به دشمن اعتماد نکنید

در کوچکترین فرصت 

نه تنها وطنمان را،

اراده و توانمان را می‌ستانند،

با جنگ‌افزارهایشان ما را می‌کشند و می‌سوزانند 

از درون و باطن نابودمان می‌کنند 

با طناب و رسن خفه‌مان خواهند کرد و 

به دارمان خواهند کشید و 

ما را از روی زمین محو خواهند کرد.

...

به دشمن اعتماد نکنید

در کوچکترین فرصت 

نه تنها وطنمان را،

آنها دشمن‌اند، 

غاصب‌اند و این غصب کردن در خونشان است 

فاجعه‌ها به پا خواهند کرد 

برای نابود کردنمان، تلاش خواهند کرد و 

تمام روش‌های مرگ را بر روح و جان و سرمان اجرا خواهند کرد

به دشمن اعتماد نکنید

به دشمن اعتماد نکنید.

 

 

 

نگارش و ترجمه:

#زانا_کوردستانی

 

حاج خسرو زرین بخش

آقای "خسرو زرین‌بخش"، شاعر و مداح لرستانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۲ خورشیدی، در بروجرد است.

 

 

خسرو زرین‌بخش

آقای "خسرو زرین‌بخش"، شاعر و مداح لرستانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۲ خورشیدی، در بروجرد است.
ایشان کارشناس ارشد عمران، استاد دانشگاه، مربی فنی و حرفه‌ای بروجرد و دارای ۴۰ سال سابقه‌ی مداحی و دارای کد مداحی است، که توانسته‌اند  آموزشگاه تخصصی مداحی طاها را پس از اخذ مجوزهای لازم از فنی و حرفه‌ای، اداره تبلیغات اسلامی و کانون مداحان، تأسیس نمایند.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
چه حالی داره مسافرتو
گریه ها کرده به خاطرتو
چه سختیایی کشیده آقا
که اربعین باشه زائر تو

(۲)
یک اربعین گذشته حسین و ندیدم
شکر خدا به قبر برادر رسیدم
من زینبم ای نور نیرین
من زینب هستم یا اخاالحسین
من هستم غرق آه وشورو شین

(۳)
ای رونق فصل بهار أُمِّ إِسحاق
ای دلخوشی روزگار أُمِّ إِسحاق
تو فرق داری با همه، از دار دنیا
تنها تویی دار و ندار أُمِّ إِسحاق

(۴)
فکری برای وضع بد این گدا کنید
باشد قبول من بدم اما دعا کنید
هر کار می‌کنم دلم احیا نمی‌شود
قرآن به نیت من بیچاره وا کنید

(۵)
اینجا به گنبد و به مناره چه حاجت است
اصلا بهشت را چه نیازی به زینت است
وقتی ضریح نیست به نفع فقیرهاست
زائر بدون واسطه گرم زیارت است

(۶)
چه کنم بی‌تو اگر زنده بمانم، چه کنم
کاش می‌شد که در این شهر نمانم، چه کنم
تا سحر خواب نداری و دعا گوی منی
شده بیماری تو قاتل جانم، چه کنم

(۷)
مثل کبوتر محسن و مادر زمین خوردند
با پیکری زخمی، شکسته پر زمین خوردند
در آن هجوم لشگر پست یهودی‌ها
مادر نه، بلکه، ماسِوَی اللَه بر زمین خوردند

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄
 

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://tahazarin.blogfa.com
https://basirannews.ir
@brj_abad
و...

دکتر خسرو زرین بخش

دکتر "خسرو زرین‌بخش"، فرزند "ابوالقاسم" و "فاطمه زرین‌دست"، زاده‌ی سال ۱۳۳۰ خورشیدی، در محله‌ی مسجد میر بروجرد است. 

 

خسرو زرین‌بخش

دکتر "خسرو زرین‌بخش"، فرزند "ابوالقاسم" و "فاطمه زرین‌دست"، زاده‌ی سال ۱۳۳۰ خورشیدی، در محله‌ی مسجد میر بروجرد است. 
وی در زادگاهش نشو و نما یافت و تحصیلات ابتدایی را در دبستان ۱۵ بهمن و متوسطه را در دبیرستان پهلوی سابق تا سیکل و سپس گرفتن دیپلم از دبیرستان خوارزمی تهران، سپری کرد، و سپس برای ادامه‌ی تحصیلات دانشگاهی وارد دانشکده‌ی دامپزشکی تهران شد و در سال ۱۳۶۰ خورشیدی، فارغ‌التحصیل گردید.
وی از سال ۱۳۶۴ خورشیدی، در سمت مدیر عامل و عضو هیئت مدیره‌ی داروسازی داملران مشغول به‌کار شد. همچنین مدت دو سال مشاور کمیسیون اجتماعی مجلس بودند و دو سال نیز، مدیر تسویه‌ی شرکت صنایع خوراک کودک ایران و مدرس دانشگاه پیام نور رامسر و عضو هیئت رئیسه انجمن بروجردی‌های مقیم تهران بوده است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ کتاب‌شناسی:
- زبان معیار اندیشه
- اطلاعات و کاربرد داروهای دامپزشکی (همراه با تیم ۵ نفره)
- جنون گاوی
- طرح عقیم سازی سگ‌های بدون سرپرست
و...

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[سخن بگو]
با من بیا ز قصه باران سخن بگو
وز سردی سرود زمستان سخن بگو
سنگ صبورِ جمله صداهای خفته‌ام
از حرف‌های سرد رفیقان سخن بگو
درد تمام مردم این سرزمین به جان
با من ز درد و طاقت انسان سخن بگو
با من بگو هر آنچه تو را نیش می‌زند
از نیش و تیغ انیران سخن بگو
دردی است قدرت سرمایه در جهان
دردِ ستم گذار، ز درمان سخن بگو
زحمت کشیم و به محفل اجاق سرد
از گرمی بساط امیران سخن بگو
تا بذرِ باد کاشته‌ایم اندرین جهان
وقت درو ز غرش توفان سخن بگو
گویند راست که یک دست بی‌صداست
دستان به هم زنیم ز دستان سخن بگو.

(۲)
[بارش / شعری با گویش بروجردی]
پاییز از راه رسِس وا برگ و بارش
تاوسو تموم شد رفت پی کارش
گرین خلعت پوشی سفید شد یالش
پاییز وورویرد رنگارنگ کرده وا بیشه زارش
آی بارش جان بارش بارش
تاوسو تموم شد رفتا پی کارش
هر درختی الان خزو گرفته
د زمی برگا رنگارنگی مفته
از دشت و بیابو تا بیشه ی دالو
قشنگیا پاییز شد سزاوارش
آی بارش

(۳)
آمد بهار، رفت زمستان بیا ببین
آمد شکوفه‌های فراوان بیا ببین
گل‌ها شکفت زمستان گذشت و رفت
از کوچه رفت برف زمستان بیا ببین
پر آب شد به هر کوچه رود و جوی
از بس که باج داد به باران بیا ببین
بگذشت و رفت هزاران سرود سرد
آمد به باغ صوت هَزاران بیا ببین
پیک نسیم چون به گلستان وزد به ناز
رقصنده گل شود به گلستان بیا ببین...

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
@Ahmadmoattari
و...

جه‌نگی حاجی

ماموستا "جه‌نگی حاجی"، به ناوی ته‌واوی "جەنگی حاجی جەبار"، شاعیری کوردی هاوچه‌رخه واکو لە رۆژی ۱۰ گەلاوێژی ۱۹۶۹ زایەنەی لە هەوڵیر لە دایک بوو.

 

جه‌نگی حاجی

ماموستا "جه‌نگی حاجی"، به ناوی ته‌واوی "جەنگی حاجی جەبار"، شاعیری کوردی هاوچه‌رخه واکو لە رۆژی ۱۰ گەلاوێژی ۱۹۶۹ زایەنەی لە هەوڵیر لە دایک بوو.

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

(۱)
ئەمن (مەحەدەمین)م
لە پشتی باوکێکی ستەمدیدە و
لە هەناوی سەلارەژنێکی سەنگینم
فرچکم بە خاک گرتووە
لەوەتە
ی هەم
خاک بۆتە عیشق و ئەوینم،

ئەوێ ڕۆژێ
لە لووتکەی هێزی فاشیست و
لەوپەڕی بێ ئومێدیدا
بەگژ بەعسییەکاندا چووم
پەلکێشی بەرپەتی سێدارە کرام
ئەو سەرەم بۆ نەوینەکرد
پەنجەکانیان بۆ هەڵکێشام
دەستم بۆ درکاندنی
نهێنیی هاوسەنگەرانم نەبرد
وەک هەمیشە
ملم خستە بەر سێدارە
یەک قسەشم
بە دڵی دوژمنم نەکرد،

هەر دوێنێش بوو
لەگەڵ مامۆستا و
مووچەدزراوی نیشتمان
چوومە شەقام
باجی سەرکەشیم لەگەڵ دان،

ئەوا ئەمڕۆش
بە هەمان ڕۆحییەتی جاران
ڕووبەڕووی ستەم دەبمەوە 
لێرە و لەوێ
خزم و خۆیش
ناوم دەنێن
حەمە سیان
شانازییە و
مایەی نکۆڵی نیە
لێ با هەمووان بزانن
موڵکی ئێوەم
موڵکی کوردان
پڕ بە گەرووم هاواردەکەم
فیدات بم خاکی کوردستان
فیدات بم خاکی کوردستان...

(۲)
خۆ من
ڕەنجبەری ماڵی باوکت نیم
ڕۆژ نا ڕۆژێ هەر بە بێ هۆ
لێم دەبی بە ئاغای دێ
دەرگەم لێدەگریت و
پێمدەڵێی بارکە بڕۆ
مەگەر شەرتی ئێمە
ئەبەدی نەبوو
خێرە ئاوا زوو هەردێ؟
----------
* هەردێ/شێوەزاری هەولێر = هەڵدێ

(۳)
ڕەنگەکان
کە تۆ لە ئامێز دەگرن
قاقای گەرم دەیانگرێ
سیمایان دەگەشێتەوە
وەک ئەو کۆرپەیەی
لە دوورەوە 
مەمکەمژەی نیشان دەدرێ...

وەک ئەو بووکەی 
لە دوای جەنگا
ھەواڵی گەڕانەوەی
تازە زاوای 
بە گوێچکەیدا دەچرپێنرێ...

وەک ئەو دایکەی
ھەواڵێکی مژدەبەخشی
جگەرگۆشەکەی 
پێدەدرێ...

ڕەنگەکان
کە تۆ لە باوەشیان دەگرن
ھەر ھەموویان 
دەبن بە سپی و سوور 
ئاڵ و واڵا دەردەکەون...

ڕەنگەکان
ڕەنگە کپ و داماوەکان
ئەو دەمانەی
تۆ دەپۆشن
حەز بە چوونەکۆڵان دەکەن،
مەیلی
چاوچاوێنی سەربان
تیلەی ئاوڕی ڕێگای کانی 
ژوانی ئێوارانی
لای پیرە داری بەر ماڵان 
دەکەن...

ڕەنگەکان...
ڕەنگە ڕەنگ مردووەکان
کە تۆ دەئاخننە ڕۆحیان
کۆمەڵەی نوێ
دروست دەکەن
شەڕ بە شەبەنگ دەفرۆشن
گاڵتەیان بە زەردەپەڕ دێت
گێچەڵ بە ڕەنگەکانی
پەلکەزێڕینەی پاش باران دەکەن...

ڕەنگەکان
ڕەنگە مەلوول و ماتەکان
ھەر کات
خۆیان لە تۆدا دەبینن
گەش گەش
وەکو گەشیی چاوەکانت 
دەردەکەون...

ڕەنگەکان
ڕەنگە ھەڵبزڕکاوەکان
کە تۆ دەبیتە میوانیان
گۆرانیی عیشق دەچڕن
کەمانچەکەی باکووری 
دەگرنە دەست و
لە ھەرمۆتەکەی دیانان
سەدای پڕ لە میھری
(ئەرێ گورێ)ی خارەسێوە
بۆ ھەیبەت سوڵتان دەنێرن...
دەچنە سەر 
پردی دەلال و
پڕ بە گەروو
(من دی جارا ئەوەلی)
ئەیازەکەی زاخۆییان
بۆ گارە و مەتین 
ڤڕێ دکەن
قەتار و ئەڵڵاوەیسی
حەیران و لاوک و بەستە
خاوکەر و سێگای سەر مەستە
بۆ هابە و مشکۆ دەبێژن...

ڕەنگەکان
ڕەنگە داچۆڕاوەکان
ھێند مەلوولن
کە تۆ دەئاڵێننە خۆیان
شمشاڵەکەی قالەمەڕە
عودەکەی عەلی مەردان و
کەمانچەکەی قەرەداغی
بە گوڕ و تین دەخەنەوە
گەرووی خالقییان لایە
ڕەزازییەکەی کوردانی
پێدەلاوێنن،
نای نەواکەی عەلیزادە و
سەمفۆنیاکانی بیتھۆڤن
شۆپان و مۆزارت دەچڕن،

پڕ بە گەرووی شەجەریان
ھاوار دەکەن،
بەرەو کەشکەڵانی فەلەک
لە شەقەی باڵیان دەدەن و
بەرز  بەرز  
تا چاو بڕکا بەرز دەفڕن،

ڕەنگەکان...
ڕەنگە ڕەشداگەڕاوەکان
ئەو دەمانەی تۆ دەبینن
ئەو فڵچەیەی
مۆنالێزای
کردە نێودارترینی
گەردوون
دەگرنە دەست
تابلۆیەکی
پڕ بەھا
دەنەخشێنن
لەوێ 
لەسەر ڕووی تابلۆکە
ڕەنگ و دەنگی تۆ دەنوێنن...

(۴)
سلێمانی
ئەوێ ڕۆژێ
لە ماڵی خۆم بێلانە بووم
بووی بە لانە
بۆ قژی ئاڵۆسکاوی من
بووی بە شانە
بۆ جەستەی شەکەت و ماندووم
بووی بە دەمار، بووی بە خانە.

ئەوێ ڕۆژێ
لە شارەکەی قەڵای سەرکەش
کوڕانی تەتەر و مەغۆڵ
جارێکیدی
خۆیان و تەوری پڕ ڕقیان
هاتن زمانمان ببڕن 
بۆ هەتایە دەنگمان کپکەن 
بوویت بە گەروو 
بوویت بە دەروو
بوویت بە هەموو.

سلێمانی...
ئەو دەمانەی
دەستی ناحەز
لە بیناقاقاماندا بوو 
دەستی میهرت
لەسەر دڵمان 
لەسەر ڕۆحی سەرگەردان و
لەسەر شانی ماندووی ئێمە
ئازارشکێن 
هەروەکو هەتوان وابوو. 

سلێمانی 
هەموو شتێکت لێ جوانە 
ئەو دەمەی تۆ دەبی یاخی
جوانی وەک شۆخی قەراخی
ئەگەر باسی خۆنەچەماندن بکەین
ئەوە هەر تۆی لەسەر قاچت
نە بۆ دوژمن ملت کەچە 
نە بۆ دۆستیش
دەکەی ماستاو 
ئەسڵزایەی لە بنەچە،

ئەمێستاکەش
تا ئەو دەمەی
لەسەر پێت بی
لە هەر کوێ بم
بە ئارامی 
دییەم دەنێمە خەوەوە
تا تۆم هەبێ
دڵەڕاوکێ و خەم ناناسم
شاری شاران 
ڕووگەی ئازادی و بیری جوان
قیبلەی عیشق و خۆشەویستی
شاری شۆڕش و بەرخودان...

(۵)
نە بودیم من
نە نەسرانیم
نە شیوەنگێڕی ئالولبەیت
نە سابیئەم ، نە مەندائیم  
نە یوسفەکەی کەنعانم 
موسوڵمانم
من پەیڕەوکاری قورئانم،

لەوانەیە 
ئەوەم تیا بقۆزیتەوە
کە من ئەتباعی لاهوتم
لە خێڵی  زەردەشتیانم
ئەگین چۆن وابەستەت دەبم
لەو دەمەی ئاگری عیشقت
دڵ و ڕۆحی وا سووتانم...

(۶)
لە شیلەی 
شەھدی 
لێوی تۆ
دروستی کەن
گەر پێکوتە...

بە دنیا 
گەرەنتی دەدەم
نەک ھەر چارە
واجبی شەرعە و 
سرووتە...

(۷)
خۆ من لە زومرەی
شاعیرانی کلاسیک نیم
قەسیدەکانم ببنە هەوێنی 
سەدان و هەزارانیدی،
وشەکانم ماددەی نازیندەگی نین
ڕیسایکلین بکرێنەوە،

پەخشانە شیعری لەمەڕ من
مەیلی مێیینەی زێترە
لەبەر هەندێ
هیچ لە لق و پۆپی
داری سەرجەلە ناگۆڕێ،

سبەینەیەک کە دەبینی
وردەبۆڵەیەکم کردوە و
ناوم لێناوە هۆنراوە
بۆنی بکە، بۆی پێبکەنە
ئاوی بدە نەکا بمرێ،

گەر شەوێکیش
بەر لە خەوتن
پەخشانەشیعرێکت بینی
هەنسک و گریەی تێکەڵبوو
دەستی نەرمت
بۆی درێژکە
نەرمە خەندەیەکی بۆ بکە
گوڵی عیشق
بۆ ئەوەی چەکەرە بکا
بژاری دەوێ
هەمیشە دەبێ ئاوبدرێ...

(۸)
کچی دایە
زویرمەبە، 
دایکت لەوێ
لەژێر خێمەی سەرفرازی
سکی بەتاڵی دەگوشێ
بۆ ئەوەی
کە هاتەوە
ژەمێک شکۆ
بە ژیلەمۆی بەرخودان و
گەرمیی هەناو 
بکوڵێنێ و
لەسەر خوانی کەرامەت
بیدا بە تۆ و بە براکان.

کوڕی شیرینی بابە
دڵتەنگ مەبە
باوکت لەوێ
لەژێر خێمەکەی بەرخودان
لەبەر سەرما
هەردوو دەستی 
پڕ لە تەباشیری سپیی
خستۆتە گیرفانی بەتاڵ
سۆزی داوە
تا تەباشیر لەنێو دەستی
پڕ ئومێدی
نەبێ بە نوقڵی جەژنانە
هەتا نەبێ بە ڕۆژانە
هەتا نەبێ
بە ئاگر و بە درێشە
بۆ بەرپەرچی 
دەسەڵاتدارانی پاتاڵ
نایەتەوە و
دەستەکانی ناکاتەوە
مەگەر بۆ هەڵبڕینی 
دوو پەنجەی سەرکەوتن و 
پەنجە کردنە چاوی گەندەڵکاران...

(۹)
تەمەن هیچی تیانەماوە
گفتی ماچێکم پێبدە
ئەمشەو شەوی بەراتە. 

(۱۰)
دەستت لابە ئەی هەمەجی
ئەو ملەی تۆ ڕایدەکێشی
بەعس نەیتوانی نەویی کا
ئەو ورەیەی
هیچێکی وەک تۆ دەیەوێ
بیبەزێنێ
باوکە جەلادە خوێڕییەکەت
ئەوێ ڕۆژێ
پەتی سێدارەی نیشاندا 
ملی بۆ مەرگ دانەدا،

ئەگەر هەر مەراقت هەیە
پێڵاوەکەی لەپێکەوە
بیبە بۆ خۆت
بیکە بە سیمبوڵی 
دەوڵەتۆکە فشۆڵەکەت...

(۱۱)
لەگەڵ تۆمە
لایەکم لێبکەرەوە
ھاتووم بە دڵ بتدوێنم،
گەر داوای
گیانیشم بکەی
بێ دوودڵی
لە ڕیشەوە دەریدێنم!

(۱۲)
ساڵ و مانگ و ڕۆژ
لای من بە کۆتا نایە
من وەک پەرلەمانی گەندەڵکاران
هەمیشە یەکەم دانیشتنم
لەگەڵ تۆ
بە کراوەیی دەهێڵمەوە
تا ئەو دەمەی
تۆ دەبیتە سەرۆکی دڵی من
ئۆپۆزیسیۆنیش 
چی دەڵێ با بیڵێ
باکم بە هیچ کامیان نیە 
بەس تۆ
نیساب تەواوکە 
لەگەڵ منا بمێنەوە.  

(۱۳)
هەر ڕەشبەڵەکی ناوە-
ڕەنگاڵەیین،
خورت و دۆتێ مە!

(۱۴)
لە زمزمی چەناگەی-
فەراقی دەشکێنێ،
گوڵی کراسی گوڵگوڵی!

(۱۵)
لە کوێ بووین و کەی دێینەوە؟
خۆ هەموو ڕێگاکان داخراون
تۆ بڵێی بووبین بە با
بەنێو درزەکانی شەوقا دزەمانکردبێ؟
یاخود لە ئەسڵا هەر نەڕۆیشتبووین؟
کێ ناڵێ لەنێو دەنگی گریان و 
هەنسک و نزگرەی دایکمان
گیرمانخواردووە،
ئێمە 
کە گەورەبوون تەنگی پێهەڵچنیوین
چیمان لە ناخمان ئاخنیوە؟
ناخمان!
ئەو ناخانەی
بەتاڵ بەتاڵی دەکەینەوە 
لە سۆز و
دیسانەوە پڕپڕی دەکەینەوە
تا پەلکێشی نێو خاک و خۆڵ دەکرێین و
سەرمان لە بەردی ئەلحەد دەدا،

ئێمە دەڕۆین
لێ گەڕانەوەمان حەتمییە 
بۆ زەمەنی منداڵی و
ماڵەباجێنە و هەڵماتێن،
بۆ سەروەختی چەقاوەسوویی و
عەیاری 
بۆ ئەو دەمانەی
بێ گوێدانە قیل و قال 
بە پێی پەتی 
ئەم کۆڵان و
ئەو کۆڵانمان دەکرد،
ئای چەند بیری ئەو ڕۆژانە دەکەم
ئەو دەمەو عەسرانەی 
بە برندایی ئاوایی هەردەگەڕاین
باڵمان وەک پەروانەی ئاشی ئاو دەکردەوە و
بە درێژایی ڕۆژ لە سوڕەسوڕ نەدەکەوتین،
ئێستایش خۆ هەر واین
لێ هەر زوو لە جووڵە دەکەوین
سندمی کات لە پێمانە و 
کەلەپچەی هەوار لە دەستمان
هەوار!
چ هەوارێ
هەوارێکی پڕ لە هاوار! 

(۱۶)
ئەی نیشتیمان
لای زۆرێکمان
هێندە شیرین و بەتامی
چەشنی نوقڵ
گەورە و بچووک تێتەئاڵێین،

هەندێ جاریش 
داڵەکەرخۆر و کەمتیار
گورگە لات و ڕێویی دەربار
وەک کەلاکێک لێتدەڕوانن
لەسەر سنگت 
دەکەن سەما
دەتکەن بە تیاترۆخانە
بە مەیدانی کەیف و مەیتار،

نیشتمانم
ئەشرافی تۆ
دایکایەتیت دەپارێزن
وەکو باوەشی گەرمی ئەو
سەرخەوی پاش ماندوێتی
تیا دەشکێنن،

لێ هەندێکیش
لە جاشولکە و جاشزادەکان
تەبیعەتی تەگەیان هەس
سواری دایکی خۆیان دەبن 
شکۆی تۆ نا
بێ ئەرزشیی خۆیان دەنوێنن،

نیشتمانم
زامدارەکانی ڕێگای تۆ
وەکو هەتوان تۆ دەبینن
بۆ ساڕێژی ئازار و خەم 
دەتخەنە سەر زامەکانیان،

زۆردار و ئەخلاقسزیش هەن
وەکو شەرابی موعەتەق
لە شەوە سورەکانیان
بۆ هەڵدانی پێکی شەهوەت
دەتخەنە نێو جامەکانیان. 

ئەی نیشتمان 
من جیا لە شێرکۆی دڵ بەخەم
لێتدەپرسم
تۆ چیت ئەویست
بێجگە لە تۆزێ کۆمەک
کەمێک ئینتیما و ئەمەک 
تۆزی حورمەت 
کۆڵێ خۆشەویستی و
غیرەت
مەعازەڵڵا
گەر کار گەیشتە نامووست
چۆڕێ خوێن و مشتێ هیممەت. 

(۱۷)
کزەی جەرگم
هەر شەوێکی بێ تۆیی من
یەڵدایەکە و بنی نایە
هەر ساتێکم لە دووریی تۆ
دەهرێکە لە تاڵی
تەواونابێ ، بێ کۆتایە، 
خەمی من لە یەڵدا 
نە شەوەزەنگی تاریکە
نە هەڵلەرزین و سەرمایە،
خەمی دڵم لەو شەوەیا
خەمێکی قوڵە و جیایە
بە دیدەنیت بەسەردەچێ
چجای ئەوەی
سەر بخەمە سەرسینەت و
تۆیش بۆم بکەی
لایەلایە.  

(۱۸)
بە یەک وشە
یەڵدای درێژ و سارد
کورت و گەرم
دەکەمەوە
خۆشمدەوێی
بۆ هەمیشە.!

(۱۹)
چ سڕێکە ئەوینی تۆ
هەموو ڕۆژێ
لەگەڵ گزنگی بەربەیان
هێندەی چاوەڕوانی 
هەڵاتنی چاوانی تۆم
خەیاڵم بۆ لای خۆر ناچێ
وائەزانم 
فەلەک یانی دوو دییەی یار
کە هەڵهاتن
ئیدی شەوەزەنگی تار
بنە و بارگەی خۆی تێکئەنێ و
دەستئەکا بە کۆچ و بار.

(۲۰)
شوانکارەم من
ڕۆژانە 
سوژدەی شوکر دەبەم
بۆ ئەوینت
شەوانەش
بۆ تێرکردنی دڵی برسیم
دێمە شەوینت.

(۲۱)
هەرزان بازاڕ 
شار و وڵاتی تەنیوە
هەموو کاڵایەک بەردەستە
لێ هەر کڕین و سەندنە،
ئەرێ گەلۆ 
هەرزان بازاڕێ شکنابەن
شکست و نوشوستی خۆمی
تیا هەڕاجکەم،
خەونی بەدینەهاتووی
چەندین ساڵەی تەمەنمی
تیادا باسکەم،
هەنگاوی شکستخواردووی
ئەوێ ڕۆژێ و دەمی ئێستا و داهاتوومی
تیا ڕیسواکەم... 

(۲۲)
سبەی قەدەغەی هات و چۆیە
تیمەکانی سەرژمێری
سەر بە هەموو ماڵێ ئەکەن
پرسیارگەلێک دێنە پێشێ
ناوت چیە؟
نازناوت چەس؟
تەمەنت چەنێک ئەبێ؟
خانووت، موڵکە یا کرێیە؟
کەل و پەل و کەرەستەی ماڵ 
چیتان هەیە؟
ڕۆژێکە و دووبارەی نیە
بە زمانێکی پاراو و
دڵێکی پڕ لە سۆزەوە
پێیانبڵێ
لەجیاتیی تەنها ناوێ
کۆمەڵێ ناوم هەیە
هەر ناوێ بە تام و بۆنێ
هەر نازناوێ بۆ ڕۆژێک و بۆ بۆنەیە
تەمەنیشت حیساب مەکە
یەکەم نامەی دەستنووسی منیان نیشاندە
بڵێ لەژێری نامەکە ڕۆژی لەدایکبوونمی لێیە
ترست نەبێ 
بڵێ هەر جەستەم لێرەیە
ڕۆحیانەتم وا لەوێیە
لەنێو دڵی عاشقێکی هەولێرێیە،
پرسیار دێتە سەر کەل و پەل و
پێویستیی ماڵ
بڵێ ئەمن 
لە هەموو داراتی دنیایێ
هیچم ناوێ
خودای گەورە 
دڵێکی بە من بەخشیوە
ئەویش وا کەوتۆتە داوێ. 

(۲۳)
بە_با_بڵێن
بە ئارەزووی خۆی
با ھەڵکا!
ئێمە چارۆگەمان
پێچایەوە!

(۲۴)
درەنگ یا زوو
جەنگەکە دەدۆڕێنین و
سەربازە شەڕکەرەکانی ناخمان
پەنا بۆ خۆکوژی دەبەن،

ئەمڕۆ یا سبەی
هەر دەبێ داڕمێ
قەڵای پۆڵایینی تەمەن،

ئەستەم نیە و زۆر نزیکە
ئەهریمەنی شەڕانگێز
هەر دەبێ سینەمان چۆڵکا و
بنە و بارگەی بۆ سینەیەکیتر ببا و
داڵەکەرخۆر تاجی ژیان لەسەر سەرمان بڕفێنێ،

هاکا ئەو ڕۆژە هات
هەور چاوی کزمان پڕبکات و
لەسەر پشتی کۆممان
تەرمی خۆمان هەڵبگرین و
بەدەم ڕێگا بەناچاری
سڵاو لە بکوژەکانمان بکەین
بە مەرگی ئازیزانمان پێبکەنین و
قاقا بۆ شۆستە لاقەکراوەکانی شار بکەین و
بڵێین پەتی زوڵم هەرگیز لە ئەستوری نەپساوە و ناپسێ 

ڕۆژێکە و دێت 
یەخەی یەکەبەیەکەمان دەگرێ
زەمەن گاز لە لێوی شەقارشەقارمان دەگرێت و
بۆ هەمیشە بەسەر خەراباتی تەمەن دەگریین،

ڕاکردنمان بێ ئەرزشە
پەشیمانی کاسەی سەرمان
بە قۆناخە تفەنگێکی سەدەکانی ڕابردوو
ورد ورد دەکات،

چواردەورمان چیدی بە چاوی ڕێز و سۆز
سەیری ئێمەمانان ناکەن
لە پێکەنین و لە گریان
لە هەڵبەزین و دابەزین
لە سەرکەوتن و لە شکان
بۆمان دەکەن چەپڵەڕێزان،

ئیدی هەر دێ با بەخێربێ
ڕەشەبای ڕاماڵینی ئێمە
دەڵێن لەوێ کەش جیاوازە
هەر هیچ نەبێ دڵئارامە و
ڕۆح مەحاڵە چیدی
نابێ سەرگەردان. 

(۲۵)
هۆ مام زۆراب هۆ
ڕاوەستە ڕاوەستە
مێوژم ناوێ
تۆزێ هەنگاوت قوڕسکە
قاچم شەکەت بووە 
شنگی ڕاکەڕاکم نیە
دەنگیشم خۆ ناگا بە گوێ
توخوا بە ئازاد بڵێ
چیتر با سێوان هەڵنەدا
تەنها یەک شتم لێتەوێ
چاوم تینی تیانەماوە 
نە دارێک دەبینم نە دووان
بەڵکو بچم لە سێبەریا
بۆ ساتێ، تەنها ساتێ 
لە سێبەریا بدەم وچان 

(۲۶)
خۆزگە
هەزار خۆزگە
منیش کاندید ئەبووم
ڕۆژی سەد جار 
بەبەردەرگای ماڵەکەتان
ئەهاتم و ئەچووم،

باکم بە هێلکەباران و
پتک و پلاری کەس نیە
هەر هیچ نەبێ
لەم سەد جارە
جارێک گوێت لە دەنگم ئەبوو
ئەو دەمەی هاوارمئەکرد
هۆۆۆ خەڵکینە
پیاوی چاکبن
من بۆ سواڵی دەنگ لێرەنیم
بەحەسرەتی دیدەنی دوو دیدەی ئەوم
من بەڕۆژووم
بۆ بینینی هیلالی جەژن هاتووم

(۲۷)
دەلێ وایێ 
دەلێ وایێ 
دەلێ وایێ
دەلێ وایێ...
ئەوێ ڕۆژێ، لە برنداییێ، 
لە دامێنی گردی قەرەبەگی، 
قەرە بە قەرەی جۆگەیێ شاقازی، 
سوارەکی تیلاکخوار لەسەر پشتی ئەسپەکی یاخی، 
تفەنگ و ڕەختی 
لەپشتێ جانتایەکی پڕ دادوەری و 
قەڵەمێکی حەقنووسی لەسەر بەڕکی قاتە کەتافەکەی،
نۆبەتچیی ئەو پێدەشتەی بوو،
خەوی نەدەچووە چاوێ 
قەدەرەکە دەنگی نایێ...

دەلێ وایێ دەلێ وایێ دەلێ وایێ دەلێ وایێ...

چل شەوە لە شەوینێ خەبەری نیە سەدای نایێ،
چل ڕۆژە کاکێ گردەسۆری لەوێ دنیایێ. 

دەلێ وایێ دەلێ وایێ دەلێ وایێ...
وەختێ تۆو و شۆیە وەختی تەگبیر و ڕایێ
کاکێ مە  لێرە نیە بێنێ مە بە هیچ نایێ

دەلێ وایێ
دەلێ وایێ 
دەلێ وایێ 
دەلێ وایێ

(۲۸)
ئەی یار
ئەگەر مردم 
لێمەگەڕێ توێکاریی جەستەم بۆ بکەن
خۆت هۆکاری مەرگی ناوەختم بەیانکە
بێ دوودڵی پێیانبڵێ 
چەند ڕۆژێکە بە ڕوویا پێنەکەنیوم.

(۲۹)
ئاوامەبە ئەی خۆری من 
دەرگام بە ڕوودا دامەخە
گرەو دەکەم، لە ئەزەلەوە هی منیت
خودا بۆ منی ئەفراندوویت
تۆم نەبێ هەرچی هەمە لێم زیادەیە
چاوێ ئەتۆی پێنەبینم با لێڵ و نابینا ببێ
گەر ناوی تۆ نەبێتە وێردی سەر زمان
ئەو زمانە من بۆ چیمە 
بێئەرزشە بوونی وەک نەبوونی وابێ...

دڵم ناوێ، توڕی دەدەم،
نامەوێ چیدی لێبدا
ئەگەر لەگەڵ هەر ترپەیەک 
هەناسەیەکی شیرینت
گوزەرنەکا بە سینەمدا...

ئەی هێزی ئەژنۆم بۆ چییە
گەر بۆ لای تۆم ڕاپێچنەکا
با بشکێ، ورد و خاش ببێ،
لەو خاڵەی ماڵئاواییت کرد
گۆڕی خۆم هەڵئەکەنم 
ماڵ و گۆڕ و مەزارگەکەم 
بۆ هەمیشە، با لەوییا بێ...

(۳۰)
هەڕاج هەڕاج
تا ئەم ساتە 
چیم نووسیوە
چی قەسیدە و شیعر و 
پەخشانم چنیوە
هەرزانفرۆش هەڕاجیەکەم،

بە پارەکەی 
پاندانێکی بێ مەرەکەب دەکڕم
پڕیەکەم لە خوێنی جەستەم
جارێکیدی 
لە سفرەوە دەستپێدەکەم
شیعرێکی پڕبەدڵی خۆم 
بۆ دڵخوازەکەی دوێنێ و 
ئەمڕۆ و سبەم
تەدوین دەکەم. 

(۳۱)
هۆ سەفیری میانڕەوی
نمایندەی مرۆڤدۆستی و دادپەروەری
دە هەستەوە سەر پێکانت
بێرەوە کۆڕ و مەجلیسی
دۆست و کەس و هاوڕێیانت...

ئاخر نەبووە، نابێ و نەبینراوە
شاخ لاشانی بە هەرد بکا
نەزانراوە، ڕووینەداوە
دەریا بە بردنی قومێک ئاو لێی
تینوو ببێ،

پێدەشت نیە
بە سووتانی تیلمە عەردێک
سەخڵەت ببێ،

کانی مەگەر وشکیش ببێ
فەراقی هەرگیز ناکەوێ،

دە هەستەوە پیرە هەڵۆ 
تەگبیر ماوە، نەکراوە
پەیڤ هەیە، نەوتراوە
دە هەستەوە پیرە هەڵۆ 
کاری زۆرمان بە تۆ ماوە

(۳۲)
چی دەردی تۆیە با لە من کەوێ
ئازاری تۆم بە دڵ ئەوێ
گریەت هەیە بیدە بە من
بۆت ئەگۆڕم بە پێکەنین
بەزیادەوە ئەتدەمەوە
ئەی پەریزاد، ئەی نەرمەژن
خۆم نازانم، تۆیش نازانی
تەنها و تەنها خوا ئەزانێ
چەند و چۆنم تۆ خۆشەوێ

(۳۳)
لەوێ
لەو دنیایدی
چاوەڕێی ڕۆژی حەشرەکەم
گەر زیندووبوونەوە هەبوو
خۆم دەغیلی ئەگریجەی خاوی تۆ ئەکەم،
ئەگەر نەشبوو
باش بزانە، ئەو دنیایەی ئێستا تێیداین
قوربانی نەرمەخەندەیەکی شیرینی تۆ بێ
بێ تۆ ژیان خۆ مانایەکی نیە
نزا لە مەرگ ئەکەم بمبا
گەر نەیبردم، خۆم هەر خۆم
لەگەڵ مەرگ ڕێدەکەوم و ڕێدەکەم. 

(۳۴)
هەموو بەیانییەک
سەدان، بگرە هەزاران مردوو دەبینین
بە ڕێگادا دەڕۆن
مردووگەلێک لە شەقامەکان دەپەڕنەوە
دەیان مردوو لە نۆرەی نانەواخانەکانن
مردوان لەگەڵ یەکتر دەدوێن
پێکڕا پێدەکەنن
بازاڕی دەکەن،

مردووگەلێک لە قاوەخانەکان دانیشتوون
لە هەمووی سەیرتر مردوو دەبینین لافیتە و پۆستەری پرسەی مردوو هەڵدەواسێ
منی بینەریش هەر مردووم
لێ لە دەرەوەی گۆڕستان دەژیم...

(۳۵)
ترپ ترپ ترپ...
چرک چرک چرک...
ئیدی ئەوە بە دەستی من و تۆ نیە، 
لەگەڵ ھەر ترپەیەکی دڵ گوێت 
لە چرکەی میلی کاتژمێری لمینی تەمەن دەبێ، 
وەلێ ھەمیشە ھاوتەریبی یەکتر نین، 
تا ئەمڕۆیشی لەگەڵدا بێ نەسەلمێنراوە کە ئایا
پەیوەندیی ترپە و چرکە پێچەوانەیە یان ڕاستەوانە،
ھەندێک جار ترپە چرکە زیاد دەکا و ھەندێک جاریش کەمیدەکا، 
مەھێڵە وردە زیخەکان ھەر بە ڕەنگی خۆڵەمێشی بێنە خوارەوە، 
ڕەنگیان بکە و تێکەڵ بە ئاواز و سەدای ژیانیان بکە،
مەھێڵە گەرووی ژیان دابخەن، 
لێمەگەڕێ خۆشەویستی بکوژن، 
بەر بە داھێزران ناگیرێ،
بەڵام ھاوپشتی مەبە،
ئەو ھەڵگەڕاوەتەوە، 
سەرەولێژ بووە، 
لە یەک کاتدا ترپە و چرکە ھاوتەریبن،
ئەو کاتیش ھەموو شت لە دەستچووە...

ھەڵپەی کوشتنیت نەبێ؛
عیشق ئەبەدییە-
ئاوزینگ نادا!

ھەتا خەڵتانی بکەین-
سورتر دەبێ!

(۳۶)
مێژوویەکم هەیە لەگەڵ دۆڕان
لە هەموو شەڕێکا
بە شکاوی گەڕاومەتەوە و
شوێنەواری شکست
بە هەموو جەستەمەوە دیارە،
تەنها شەڕی بیرچوونەوەت
هەر جارێ دەچمە نێویەوە
بە گەردنێکی بەرز و
میدالێکی سور
لە ڕەنگی سوراوی لێوت
لەسەر سینەم
دێمەوە!

(۳۷)
من زۆر کۆنم
ئێستاشی لەگەڵدا بێ
دڵم تەنها بە نامەی دەستنووس دەکرێتەوە
حەزم لەو گۆرانیەیە کە عاشڤێکی سووتاو بێ مۆسیقا دەیچڕێ
حەزیشم لە گوڵگۆڕکێیە
ئێستاش بەرەجەژنان تاقیبی کارتی موعایەدە دەکەم
وادەزانم گەر ئەو نەبێ
جەژن نیە و بێ ئەو نایێ...

هێندە کۆنم لە باس نایە
لەسەر تاخچەکانی دڵم
تۆز و غوبار کەڵەک بووە
کە دەمەوێ بیتەکێنم
دەمامکێک لە دەم دەکەم
نەبا شوێنەواری ئەو ماچانەی
ئەوێ ڕۆژێ پێتبەخشیبووم
لەسەر لێوم بترازێت و
جارێکیدی نەممەستێنێ...

(۳۸)
واقوڕماو 
چەقیو لە بازنەیەکی داخراو
قاچێک نیە بمبا لەگەڵ خۆی
کەسێک نیە
دەستی بخاتە سەر دڵم 
فرمێسکم ڕیزی بەستووە
ھەر دەڵێی 
پارچەی دەریایەکی دڵشکاو 
کۆدەکەمەوە و 
تەقەڵیان لێدەدەم،

لە ھاژەی شەپۆڵ 
دەخۆمەوە و 
گرفەی با دەکەمە 
دەسرازەی لانکی خەمەکانم...

قسەگەلێک لە سینەمدا 
پەنگیان خواردوە 
وەک نامەی خۆکوژ 
وا ھەناوم دەخوا 
گاھێک خۆم بە گەمژە دەزانم و 
گاھێکیتر سەرخۆش 
وشەی وا دادەتاشم 
نە لە سینەم جێیدەبێتەوە و 
نە بە گەرووشمدا تێدەپەڕێ...

ئاخر منێکی چەقیو 
لەسەر بستە عەردێ
-لا حول لی و لا قوة- 
کەچی خەمی 
برینی لمی کەنارەکان 
ھەراسانی کردووم 
سەرمای ڕەوەز بێدارم دەکا 
مەودای  نێوان 
خۆرئاوابوون و خۆرھەڵاتن 
وا خەریکە دەمخنکێنێ
خەم بۆ ھەموو شتێ دەخۆم 
تەنانەت بۆ خودی خەمیش 
ھەر خەم دەخۆم 
چەقیو، 
تا خوا حەزکا 
چەقیو!

(۳۹)
بەدیار عیشقێکی بەبەردبووەوە 
گرمۆڵەم کردوە 
بۆکڕوزی سووتانی مەم بۆ خاتوزین دێت 
و خانێ لێرە نیە ھەڵقرچانی دڵ بنووسێتەوە، 
بەرلەوەی بێستون کوناودەرببێ 
فەرھادیان بێ قوڵنگ کردوە 
دەست لە ئەژنۆ 
بەدیار خەمێکی قوڵەوە
تاسەبار دانیشتوە، 
لێرە 
لە مەفتەنی عیشقی دۆڕاو
نە کەزێی خەج 
جارێکیدی دەبێ بە دەسبێن بۆ سیابەند
نە مەجنون وێڵە بۆ لەیلای 
نە دێوانەیی وەلی 
وەسیەتێکی لێ سەوزەبێ و
نە بەردێکیش دەبێ بە کێلی ژوورسەرم 
ئەو عیشقە وا بەبەرد بووە 
نە چیڕۆکێ 
نە گێڕانەوەی ژوانێ 
کەمێک نەرمیی پێ دەنوێنێ...

(۴۰)
دیسان وا جەژن ھاتەوە
لە ھەموو جەژنێکا
پەیامی ئەوم پێدەگا 
تیایدا دەڵێت
ھەموو ساڵێکت بە خۆشی
لە ھەموو جەژنێکا 
ھەمان پیرۆزبایی دەگات
تیایدا دەلێت: ھەموو ساڵێ بە خۆشی
دیسان کە جەژن دێتەوە 
ھەمان قەوان جارێکیدی لێئەدات و
زۆر بە گەرمی بە من دەڵێ
ھەموو ساڵێ بە خۆشی بێ و ھەموو ڕۆژێکت جەژن بێ 
جەژنێک نیە بیری بچێ 
تاجەگوڵینە دەنێرێ و لە کاغەزێکی ڕەنگاوڕەنگ زۆر بەسۆزەوە دەنووسێ
ھەموو ساڵێ بە خۆشی بێ 
ھیچ ساڵێ نیە شۆک ببم 
ھەمیشە منی لە بیرە 
ھەر دەنووسێت و دەنووسێت
ھەموو ساڵێ ھەر بە خۆشی
یەکێ نیە لەجیاتیی من 
بەبیری بھێنێتەوە
ئەوێ ڕۆژێ کە دایکم مرد
جەژن مرد و خۆشی ڕۆیی و ساڵ تەواو بوو

(۴۱)
کچی دایە
زویرمەبە، 
دایکت لەوێ
لەژێر خێمەی سەرفرازی
سکی بەتاڵی دەگوشێ
بۆ ئەوەی
کە هاتەوە
ژەمێک شکۆ
بە ژیلەمۆی بەرخودان و
گەرمیی هەناو 
بکوڵێنێ و
لەسەر خوانی کەرامەت
بیدا بە تۆ و بە براکان.

کوڕی شیرینی بابە
دڵتەنگ مەبە
باوکت لەوێ
لەژێر خێمەکەی بەرخودان
لەبەر سەرما
هەردوو دەستی 
پڕ لە تەباشیری سپیی
خستۆتە گیرفانی بەتاڵ
سۆزی داوە
تا تەباشیر لەنێو دەستی
پڕ ئومێدی
نەبێ بە نوقڵی جەژنانە
هەتا نەبێ بە ڕۆژانە
هەتا نەبێ
بە ئاگر و بە درێشە
بۆ بەرپەرچی 
دەسەڵاتدارانی پاتاڵ
نایەتەوە و
دەستەکانی ناکاتەوە
مەگەر بۆ هەڵبڕینی 
دوو پەنجەی سەرکەوتن و 
پەنجە کردنە چاوی گەندەڵکاران...

(۴۲)
خۆ من لە زومرەی
شاعیرانی کلاسیک نیم
قەسیدەکانم ببنە هەوێنی 
سەدان و هەزارانیدی،
وشەکانم ماددەی نازیندەگی نین
ڕیسایکلین بکرێنەوە،

پەخشانە شیعری لەمەڕ من
مەیلی مێیینەی زێترە
لەبەر هەندێ
هیچ لە لق و پۆپی
داری سەرجەلە ناگۆڕێ،

سبەینەیەک کە دەبینی
وردەبۆڵەیەکم کردوە و
ناوم لێناوە هۆنراوە
بۆنی بکە، بۆی پێبکەنە
ئاوی بدە نەکا بمرێ،

گەر شەوێکیش
بەر لە خەوتن
پەخشانەشیعرێکت بینی
هەنسک و گریەی تێکەڵبوو
دەستی نەرمت
بۆی درێژکە
نەرمە خەندەیەکی بۆ بکە
گوڵی عیشق
بۆ ئەوەی چەکەرە بکا
بژاری دەوێ
هەمیشە دەبێ ئاوبدرێ...

(۴۳)
لە شیلەی 
شەھدی 
لێوی تۆ
دروستی کەن
گەر پێکوتە...

بە دنیا 
گەرەنتی دەدەم
نەک ھەر چارە
واجبی شەرعە و 
سرووتە...

(۴۴)
نە بودیم من
نە نەسرانیم
نە شیوەنگێڕی ئالولبەیت
نە سابیئەم ، نە مەندائیم  
نە یوسفەکەی کەنعانم 
موسوڵمانم
من پەیڕەوکاری قورئانم،

لەوانەیە 
ئەوەم تیا بقۆزیتەوە
کە من ئەتباعی لاهوتم
لە خێڵی  زەردەشتیانم
ئەگین چۆن وابەستەت دەبم
لەو دەمەی ئاگری عیشقت
دڵ و ڕۆحی وا سووتانم...

(۴۵)
سلێمانی
ئەوێ ڕۆژێ
لە ماڵی خۆم بێلانە بووم
بووی بە لانە
بۆ قژی ئاڵۆسکاوی من
بووی بە شانە
بۆ جەستەی شەکەت و ماندووم
بووی بە دەمار، بووی بە خانە.

ئەوێ ڕۆژێ
لە شارەکەی قەڵای سەرکەش
کوڕانی تەتەر و مەغۆڵ
جارێکیدی
خۆیان و تەوری پڕ ڕقیان
هاتن زمانمان ببڕن 
بۆ هەتایە دەنگمان کپکەن 
بوویت بە گەروو 
بوویت بە دەروو
بوویت بە هەموو.

سلێمانی...
ئەو دەمانەی
دەستی ناحەز
لە بیناقاقاماندا بوو 
دەستی میهرت
لەسەر دڵمان 
لەسەر ڕۆحی سەرگەردان و
لەسەر شانی ماندووی ئێمە
ئازارشکێن 
هەروەکو هەتوان وابوو. 

سلێمانی 
هەموو شتێکت لێ جوانە 
ئەو دەمەی تۆ دەبی یاخی
جوانی وەک شۆخی قەراخی
ئەگەر باسی خۆنەچەماندن بکەین
ئەوە هەر تۆی لەسەر قاچت
نە بۆ دوژمن ملت کەچە 
نە بۆ دۆستیش
دەکەی ماستاو 
ئەسڵزایەی لە بنەچە،

ئەمێستاکەش
تا ئەو دەمەی
لەسەر پێت بی
لە هەر کوێ بم
بە ئارامی 
دییەم دەنێمە خەوەوە
تا تۆم هەبێ
دڵەڕاوکێ و خەم ناناسم
شاری شاران 
ڕووگەی ئازادی و بیری جوان
قیبلەی عیشق و خۆشەویستی
شاری شۆڕش و بەرخودان...

(۴۶)
هەر ڕەشبەڵەکی ناوە-
ڕەنگاڵەیین،
خورت و دۆتێ مە!

(۴۷)
لە زمزمی چەناگەی-
فەراقی دەشکێنێ،
گوڵی کراسی گوڵگوڵی!

(۴۸)
دانە دانە نا؛
کۆخاڵی تۆم گەرەک-
بمکە بە شامەی سەرسینەت!

(۴۹)
ڕۆژم شەوە؛
شەوژوانی تۆ نەبێ -
وایارا!

(۵۰)
ئاوێنەی لێوانتم؛
بزەیەکت-
قەھقەھەمە!

(۵۱)
لە گەرمێنیش؛
نسرماسای -
خودایە بۆ ھێندە ساردی!

(۵۲)
کانیی سازگار:
سوێراوی لێدەتکێ،
کە سەردی خەمی بۆ دەکەم!

(۵۳)
تایتڵی چیڕۆکەکانم:
تاڵی سپی، دڵی شکاو، خەمی ڕەش،
کۆتاییەکەشی ڕوونە!

 

گڵاڵەکردنی ئەم بابەتە:
#زانا_کوردستانی

جنگی حاجی

جنگی حاجی 

آقای "جنگی حاجی" (به کُردی: جەنگی حاجی) با نام کامل "جنگی حاجی جبار" (به کُردی: جەنگی حاجی جەبار)، شاعر کُرد زبان است.
وی زاده‌ی ۱۰ مه ۱۹۶۹ میلادی، در اربیل است.

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

(۱)
[برای حلبچه]
حلبچه 
تنهای تنهاست،
تنهای تنها،
همیشه تنهاست!
از سال ۱۹۸۸ تاکنون تنهاست.
تنها می‌گرید 
تنها می‌میرد 
و در تنهایی بی‌پایانش اشک‌هایش را پاک می‌کند.
و تنهای تنها به دروغ‌های بی‌پایان ما گوش می‌دهد.
...
تنهای تنها،
با غم هم آغوش است و 
کسی نیست که تنها برای یک شب هم شده  
دردهایش را پرستار باشد.
و اکنون حلبچه، از همه کس و همه چیز بیزار است 
آنقدر دروغ‌های ما را شنیده،
که دیگر تحمل، دروغی دیگر را ندارد.
...
آسان که نیست 
سی و شش سال 
با دستانی لرزان و زخمی 
با دستانی پینه بسته
اشک‌های مردم شهر را پاک کنی 
و باز امسال از پارسال 
تنها و تنهاتر باشی،
تنها و غمبار باشی...
...
آه ای تنهایی!
آرام بگیر،
آرام آرام
آرام آرام
آرام آرام
آرام‌تر از آرام 
همچنان آرام‌تر
و دست از سر حلبچه بردار...

(۲)
به دوران پیش از اسلام خواهم رفت،
تا بتوانم،
تو را تحمل کنم.

(۳)
بید مجنون گیسوانت،
رایحه‌ی عطر زندگی می‌دهد - 
حتا ریحان هم چنین عطری ندارد...

(۴)
نامت، دلیل وجود عشق است!
اکنون،
من از کجا مولانا را بیاورم 
که این اصل اساسی را 
به چهل و یکمین سبک عرفان مبدل کند.

(۵)
هر کاری که می‌کنم 
باز به چشم تو نمی‌آید و می‌گویی:
دو دلم در عشق تو!
عیبی ندارد،
خودم دوست دارم 
به جای دو دل، هزار دل باشم 
تا با هزار دل، دوستت می‌داشتم 
تا با هزار دل، برایت جان می‌دادم.

(۶)
سرگردانم در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر
دربه‌در گوشه‌ به‌ گوشه‌ی این شهرم هنوز،
زیرا،
من نفس با عطر کوچه‌های قدیمی شهر می‌کشم.

(۷)
بید مجنون است گیسوانت،
عطر زندگی از آنها برپاست - 
کجا ریحان چنین رایحه‌ای دارد؟!

(۸)
یک شب، دو شب، سه شب!
داستان هزار و یک شب - 
الهی چه دور و دراز است این شب‌ها،
یکی صبح را بیدار کند.

(۹)
سوگند می‌خورم،
حتا دوزخم باشم -
باز به گیسوانت سوگند می‌خورم...

(۱۰)
با تو باشم،
حتا در کنج قفس - 
احساس می‌کنم در بهشت برینم.

(۱۱)
در نقش سنگ فرو می‌روم
تا به دل‌سنگی تو 
پی ببرم.

(۱۲)
چهار دیوار،
شاهدان مرگ تدریجی من هستند - 
این اتاق پر از تنهایی من.

(۱۳)
دروغ نیست اگر بگویم:
بهار نخواهد آمد،
مگر که نگاه تو بشکفد!

نگارش و ترجمه‌ی اشعار:
#زانا_کوردستانی

فرزین پارسی کیا

استاد "فرزین پارسی‌کیا"، شاعر، منتقد، نویسنده، ترانه‌سرا، مدیریت چاپ و نشر، مهندسی فن‌آوری اطلاعات و روزنامه‌نگار ایرانی، زاده‌ی ۱۵ شهریور ماه ۱۳۵۵ خورشیدی، در تهران است.

 

فرزین پارسی‌کیا

استاد "فرزین پارسی‌کیا"، شاعر، منتقد، نویسنده، ترانه‌سرا، مدیریت چاپ و نشر، مهندسی فن‌آوری اطلاعات و روزنامه‌نگار ایرانی، زاده‌ی ۱۵ شهریور ماه ۱۳۵۵ خورشیدی، در تهران است.
وی از اوایل دهه‌ی هفتاد با انتشار آثارش در مطبوعات شروع به فعالیت هنری کرد. 
همچنین وی، یکی از مؤسسان گروه فرهنگی-ادبی پاراگراف است. 
وی از سال ۱۳۷۸ تا ۱۳۹۲ خورشیدی،  فعالیت و همکاری با نشریات و مسئول ستون شعر روزنامه جهان اقتصاد از سال ۱۳۹۴ خورشیدی، را در رزومه خود دارد.
او از سال ۱۳۹۷ اقدام به برپایی جلسه‌های نقد و کارگاه شعر آزاد با نام «درحضور شعر» کرد.
وی با انتشار کتاب "فری موفری" در سال ۱۳۹۷ خورشیدی، در حوزه‌ی کتاب کودک فعالیت‌هایی داشته است.
فیلم مستند «رضا روزنامه» نخستین فیلم او، در مقام نویسنده و کارگردان به‌شمار می‌رود. پارسی‌کیا در این فیلم زندگی و شغل روزنامه‌فروشی دوره‌گرد را به‌ تصویر کشیده است. این فیلم در سال ۱۳۹۹ خورشیدی، تولید شده است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ کتاب‌شناسی:
- به‌ردیف میرزاعبدالله، ۱۳۹۴، نشر توس (کتاب شعر)
- به تیک ثانیه معتادم، ۱۳۹۵، نشر مانیاهنر (مجموعه شعر و عکس به‌همراه حمید جانی‌پور)
- انقراض راوی، ۱۳۹۶، نشر مانیاهنر (کتاب شعر)
- لکنتی از گیسوانت، ۱۳۹۷ نشر شب چله (مجموعه شعر)
- فری موفری، ۱۳۹۷، نشر حس آخر (داستان مصور کودکان)
- ستاره یک شب تعطیل، ۱۳۹۷، نشر حس آخر (داستان مصور کودکان)
- فیشرآباد، ۱۳۹۸، نشر حس آخر (مجموعه ترانه)
- ستاره سحرآمیز ناپگ، ۱۳۹۸، نشر حس آخر (داستان مصور کودکان)،
- جراحت کلمه، ۱۳۹۹، نشر مروارید (کتاب شعر)
و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
رها باشیم، بیا!
دست شویم در ازدحام مجسمه‌های روان 
دو دست ِ گرم فشرده [تعرق و تمدید اتصال]
در ترافیک کتاب‌های کتمان و کماکان و هزار مجلد معمولی
[به قیمت‌مان چشم دوخته تا مشتری شود 
این ماه از گشوده‌ی اندکِ پنجره 
و پلنگی که لُنگ انداخته و 
راز‌ بقا را 
از شبکه‌ی پدران می‌بیند]
از جلد خود بیرون رویم
بگوییم از دو چشم مجزا 
و منحنیِ ابری که نمی‌بارد
نمی‌‌باردی به 
چراغ‌های روسیاهِ معابدی که پیش‌تر نیز
نشان معجزه و عجزشان یکی‌ست 
مکرر این‌ همه همهمه را چه می‌نامی؟
چیست که نام طولانی‌ترین اتفاق، رهایی‌ست
تا به بند تو ببندم پا
ببندم به لبخند و چشم
تا تو بگشایی دست
اجزای ملتزم به ضرورتت 
همه یک‌جا جمع شده‌اند، می‌بینی؟
چون محارم یک دستی که منم
چون منم، که تو باشی ما
هی رواق و ازاره و ارسی را
تا بچینم به چین دامن قجریت 
چند شاخه نرگس
از گلستانِ میدان ارگ
شاه بیاید 
دست، تکیه دهد 
به مرمر سینه‌‌ی تختت
و دولتی را به تَکیه‌ای ویران کند

بازارت داغ شده، ببین!
همان‌جا که انگشتانم پیاده می‌روند 
تا میان اوراق تو تورق کند
نفس تند کنی و هی‌های، هی‌های، هی‌های تو!
گره پیشانی‌ات را 
بگشاید و ببندد، بگشاید و ب، ببندد و دد
و لبخندت 
بعد از نفسی عمیق
گل دهد به بالش

(۲)
آیا آن‌که در کوی الکل دست دراز می‌کند،
به ماه می‌رسد؟
یا تنها می‌رَصد از مکدر این جوی نیمه‌خشک
بعد از هزار عُق به گلو؟ [بی‌سویِ اندکِ رویت]

«نیم را می‌خواهم، نیمه را
که تو از نیم‌رخ زیباتری، ماه‌تر، مادرتر
و چون تری به گلو، می‌خواهمت
و چون‌تری به گلو، که می‌خواهمت
و تری [از قضیه‌ی حمار تا زودتری که برسد] به گلو
می‌خواهمت

و به گلوله گفتم، تو به ماه نخواهی رسید‌ ـ چون من  ـ اما از تپانچه
شلیک می‌شوی»
آیا آن‌که در کوی الکل
با دو انگشت اشاره
دست‌درازی می‌کند
به ماه می‌رسد؟

(۳)
چیزی برای گفتنت هست؟
تا در نمِ دستمالِ گریه برویانی
چیزی که بگیرد و 
مدلول واژه شود در شعر؟
مثلا چکه شود شمع
آرام بگو سخنت را
به جِرز رابطه مشکوکم
و همین مجال اندکِ کلمه
در سطر‌های مرددش.
همین پنجره 
گستره‌‌ای که باز نمی‌آید و باز نمی‌گردد
به شب در حوالی پرسه‌ی منزجری 
که مست می‌زند زیر آواز
خلاصه می‌شود در بطری 
_با بادبان‌های فراخش_
با باد اگر چه برود
با باد اگر که بماند

چیزی برای گفتن اگر داری
پنجره را ببند
چکه را فوت کن
می‌خواهد برود
می‌خواهد بماند.

(۴)
تنهایی را خالی می‌کنم از بطری 
از استکان به گلو که تر
نمی‌رود پایین
_نمی‌شود نرود؟
اصلا نمی‌رود که نمی‌رود
و رد رودِ خشک
از دو سوی نمی‌بینی‌ام، 
خط عمیقی‌ دارد تا چانه
تا بزنم زیر هر چه نمی‌بارد
مجسم کن!
محترمانه در باز شود 
_چوب‌پنبه را_
بزنم بیرون و دست به سینه‌ات
بایستم 
با تاب بلند پیش از مشارب و امتداد دود
آرزو کنی که بتابانمت با تاب
تا خورشید
از این شاخه به آن شاخه که می‌تابد
و امر، امر شما‌ست ارباب
تنهایی را خالی کنم از بطری
از استکان به گلو، به تر
که نمی‌رود پایین.

(۵)
دست می‌کشم 
به پاره‌ی خمپاره در کشاله‌ی درد
پا می‌کشم 
به عصایی که سِحر نمی‌داند
و به سنگ سیاهِ روسفیدی 
که مانده بر سفره‌ی گورستان،
جامانده انگار دلیلی 
که فراموش شود لبخند
از بندِ قاب‌عکس مزین 
به شرح حال فراموشی.
خونی دارد به سینه می‌کوبد
انگار چیزی به دل‌گرفته از خاموشی
از «حسن‌یوسف»ها 
در قلک‌های خالی نارنجک، بر هره‌ی بی‌درنگ
و عقوبت یعقوب بر چاه بی‌بابل و 
هاروت بی‌چوب
تا هیچ‌کس دعوی پیغمبری نکند

می‌کشم بر دیده تا ببیند دست
این‌قدر دست‌به‌عصا رفته، مردد
تامانده به انتظار دلیلی تا راست کند قد
خط آخر را به کاغذ می‌سپارم و تا می‌کنم
آب می‌برد از دیده، از دست می‌رود
پایم را جمع می‌کنم از عصایی که ندارم
رویم سیاه 
سنگ‌های سفید را دوست دارم.

(۶)
«وقتی که بچه‌ بودم، روزها نقشه‌های زیادی در سر داشتم که هر شب بر بستر می‌کشیدم»

می‌خواهم از جنوب به خزر بروم
و هر چه استروژن غصبی را 
به‌نام قصبه‌ی خود خاویار کنم
بروم به سواحل بی‌لهجه از مازن و گیل
به خال بی‌صورت و 
خالی دست‌های دلیر

ای آب‌های بی‌بند!
دروغ‌های «راس پوتین»!
ایده‌های کارگر بر خان‌های حقیر!
آیا 
برای باز پس گرفتنِ نفت از قیر
می‌شود راه‌های آسفالته را شوسه کرد
کلاهِ پهلوی را بالاتر گذاشت
پای قهوه‌ی قجری را پُر بوسه کرد؟

فکر می‌کنم حرف‌های بسیاری هست که باید از گلو به بخار معده برگردانیم که اشکمان از پیاز بی اشکنه جاری‌ست و جیب‌هامان از زمان عاری

آری
می‌خواهم با چشم‌های زارِ تزاری 
از جنوب به خزر بروم
به ساحل بی‌لهجه از مازن و گیل
هی خواب ببینم از رؤیای کودک همسایه
بیدار شوم به بسترِ تر 
تشک خیس را برگردانم
جهان زیر و رو شود.

(۷)
هر‌ چه ظرف‌ها نشسته
خواب طولانی‌
هر چه لیوان‌ها خالی
نشئه‌تر دریا و این ردِ پا
و هر چه هم، راه‌ تر
قطعاً بارانی آمده که پا می‌کشد به رفتن

جز این نمی‌دانم شب را
جز به معجزه‌ی پیامت در بستری کال
و محال فانوس‌های دریایی
که دلشان را
به دریای نمک بسته‌اند
که هی آب می‌شورد و مد می‌گوید:
این صدای ممتد از چه در گوش‌ماهی‌ها زندانی‌ست
نیست آن‌که می‌گفته در گوش
آنچه می‌خوابیده در پلک
آنان‌که می‌خرامیدند در مشام

شام را آورده‌ام، بیا!
بشقاب‌ها خوابشان می‌آید
لیوان‌ها را از آبِ ‌جوی پر کرده‌ام
و راه‌راه سفره
از صدف‌هایی دریایی
محافظت خواهد کرد.

(۸)
بگذار بلند بلند به موهایت فکر کنم
و کوتاه نیایم از قیچیِ آل به دور بسترت
از این فکر محال
که باز خواهد رست
بابونه بر گونه و گردنت از کلمات
بگذار فکرهای بلند را پرواز دهم
باد بیاد
در بی‌هیچ آسمان بگسترد
به هر سویی
دسته‌ی گیسویی
----------
* آل: زائو ترسان

(۹)
نارنج دارد از شاخه
آب دارد از حوض
هی دارد از دارد سر می‌رود، می‌افتد
چون یک نفر که می‌گفت دارد می‌آید
اما می‌رفت
گاهی مبدا فاصله را فعل‌ها بهتر می‌شناسند
گاهی کسی که دارد می‌آید
سر که می‌رود
می‌افتد.

(۱۰)
قدم به کوچه‌ی ناگذر ساحلی
منتهی به نمور بندری متوهم از عبوری دور
و فانوسی که بر دریا گرد می‌سوزد.
بر جیب جلیقه
زنجیری به پای زمان بسته مردد
مرد از پله برفراز می‌شود
تا میز می‌رود و نیز تا مرد
حد تا اقل بطری و تکثر استکان در چشم
چشم در چشم دریا سخن می‌خورد
(ساعت کجاست؟ کوک مجددش کدام است؟
کشتی کجای بطری غرق شده؟ 
ناخدا تا کجا خواب خدا را دیده؟ 
استکان کجاست؟
و این چراغ برای که می‌سوزد؟)
به انطباق تصاویر متعدد فکر کرد تا پله
به مهاجرت "کوکو" از دیواریِ ساعت تا جیبِ جلیقه
به شماطه هیبنوتیزم بر سکون هفته‌شمار
به هره‌ی فانوسِ مشرف به امواج تا گلوی گرفته‌ی خلیج
و به هر آنچه دورش کند از هر آنچه
به آن فکر کرد
ماشین سفید
قدمش به کوچه‌ی اینک پرگذر ساحلی‌ست
با فانوسی که برفراز
پیوسته می‌گردد و مکرر می‌گوید:
(این چراغ برای که می‌سوزد؟)

 

 

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

سرچشمه‌ها
https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
www.vaznedonya.ir
www.iranketab.ir
www.rokna.net
@Adabiyat_Moaser_IRAN
@avaye_parav
و...